SYSTEM ZIEMI / PŁYTY TEKTONICZNE
Interaktywna mapa płyt tektonicznych
Poznaj 52 główne i mniejsze regiony płyt pokazane na tej mapie, w tym regionalne bloki w złożonych strefach ruchomej zewnętrznej powłoki Ziemi.
Wybierz dowolną płytę, aby zobaczyć jej położenie, sposób ruchu i procesy zachodzące tam, gdzie płyty oddalają się od siebie, zbliżają się lub przesuwają obok siebie. Granice te współtworzą góry i wulkany oraz są miejscem powstawania wielu trzęsień ziemi.
- 52
- płyt i bloków w tym modelu
- 4
- wyjaśnione procesy na granicach
INTERAKTYWNA MAPA ŚWIATA
Płyty w ruchu
Wybierz płytę na mapie, aby otworzyć jej profil i podświetlić jej zarys.
Interaktywna mapa działa w nowoczesnych przeglądarkach. Pełny katalog płyt pozostaje dostępny poniżej.
KATALOG PŁYT / 52 POZYCJE
Płyty tektoniczne Ziemi
Otwórz profil płyty, aby poznać jej położenie, ruch, procesy na granicach i niepewność związaną z wyznaczeniem jej zarysu.
Płyta antarktyczna Płyta główna AN
Na mapie Antarktyda wygląda, jakby pozostawała nieruchomo na samym dole, jednak większość obrzeża otaczającej ją płyty stanowią strefy, w których dno oceaniczne powoli się rozsuwa i powstają nowe skały.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Typ płyty
- Obejmuje ląd i dno oceaniczne
- Ruch
- Przemieszcza się zaledwie o kilka centymetrów rocznie. Wzdłuż dużej części jej obrzeża oddala się od sąsiednich płyt, gdy między nimi powstaje nowe dno oceaniczne.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Obejmuje kontynent antarktyczny oraz rozległy obszar otaczającego go dna oceanicznego.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta południowoamerykańska, Płyta australijska, Płyta pacyficzna i Płyta afrykańska (nubijska).
Co dzieje się na jej granicach
Większość granic rozsuwa się, tworząc nowe dno oceaniczne. W pobliżu Ameryki Południowej ruch rozkłada się między kilka mniejszych płyt i stref pęknięć, wzdłuż których skały przesuwają się poziomo.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Większość trzęsień ziemi występuje daleko od brzegu, wzdłuż ruchomych granic. Wnętrze płyty pod pokrywą lodową jest znacznie spokojniejsze.
Co znajduje się na tej płycie
Obejmuje kontynent antarktyczny oraz rozległy obszar otaczającego go dna oceanicznego.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje Antarktydę nie jako zamarzniętą wyspę na mapie, lecz jako centrum ruchomego pierścienia dna oceanicznego.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Zarys otacza Antarktydę i nie kończy się na jej wybrzeżu, dlatego większość tej płyty kryje się pod Oceanem Południowym. W pobliżu Ameryki Południowej skądinąd prosty przebieg obrzeża rozdziela się na kilka mniejszych ruchomych elementów.
Bliższe spojrzenie
Na mapie Antarktyda wygląda, jakby pozostawała nieruchomo na samym dole, jednak większość obrzeża otaczającej ją płyty stanowią strefy, w których dno oceaniczne powoli się rozsuwa i powstają nowe skały.
Szerszy obraz tektoniczny
Antarktyda była niegdyś częścią znacznie większego, połączonego lądu. Gdy ten ląd zaczął się rozpadać, wokół kontynentu otwierały się nowe obszary dna oceanicznego, pozostawiając go w izolacji w pobliżu bieguna południowego.
Ukształtowane krajobrazy
Ruch jej granic tworzy długie podmorskie łańcuchy górskie, rozległe obszary dna oceanicznego oraz wąskie przejście morskie w stronę Ameryki Południowej.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Zarys rozległej płyty jest dobrze rozpoznany. Naukowcy nadal badają, jak kilka małych płyt dzieli między siebie ruch w pobliżu Półwyspu Antarktycznego.
Płyta północnoamerykańska Płyta główna NA
Jedna płyta może na jednej granicy otwierać ocean, na drugiej przesuwać się obok innej płyty, a na trzeciej pochłaniać dno oceaniczne. Płyta północnoamerykańska łączy wszystkie trzy procesy.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Typ płyty
- Obejmuje ląd i dno oceaniczne
- Ruch
- Nie ma jednego rodzaju ruchu, który wyjaśniałby wszystkie jej granice. Na wschodzie Atlantyk się poszerza, w Kalifornii płyta przesuwa się obok płyty pacyficznej, a na północnym zachodzie dno oceaniczne wsuwa się pod kontynent.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Obejmuje większość Ameryki Północnej, Grenlandię, część dna Oceanu Arktycznego i fragment Islandii.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Juan de Fuca, Płyta karaibska, Płyta pacyficzna i Płyta eurazjatycka.
Co dzieje się na jej granicach
Jej wschodnia granica oddala się od Europy. W Kalifornii płyty przesuwają się poziomo obok siebie. Od północno-zachodnich wybrzeży Pacyfiku po Alaskę dno oceaniczne wygina się i przemieszcza pod Amerykę Północną.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Ruch przesuwczy wywołuje trzęsienia ziemi w Kalifornii. Na północnym zachodzie zablokowany kontakt płyt może wywołać bardzo duże trzęsienia ziemi, a w głębi lądu wznosząca się stopiona skała zasila wulkany.
Co znajduje się na tej płycie
Obejmuje większość Ameryki Północnej, Grenlandię, część dna Oceanu Arktycznego i fragment Islandii.
Dlaczego ma znaczenie
Wyraźnie pokazuje, że rodzaj ruchu ma większe znaczenie niż rozmiar płyty.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Zarys biegnie od Ameryki Północnej przez Grenlandię i Arktykę aż po Atlantyk. Płyta nie jest tym samym co kontynent: może obejmować zarówno ląd, jak i ogromny obszar dna oceanicznego.
Bliższe spojrzenie
Jedna płyta może na jednej granicy otwierać ocean, na drugiej przesuwać się obok innej płyty, a na trzeciej pochłaniać dno oceaniczne. Płyta północnoamerykańska łączy wszystkie trzy procesy.
Szerszy obraz tektoniczny
Po stronie Atlantyku zapisany jest ocean, który wciąż się otwiera. Strona pacyficzna zachowuje zupełnie inną historię, w której starsze płyty oceaniczne zostały w większości pochłonięte pod kontynentem.
Ukształtowane krajobrazy
Te ruchy kształtują Islandię, długie doliny Kalifornii, wulkany Gór Kaskadowych, góry Alaski oraz głębokie obszary oceanu u wybrzeży.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Ogólny zarys płyty jest jasny, ale wiele mniejszych stref pęknięć w zachodniej części Ameryki Północnej nadal przejmuje ruch w złożony sposób.
Płyta pacyficzna Płyta główna PA
Na niektórych granicach płyta pacyficzna powoli powstaje, a na wielu innych jest pochłaniana. Ruch tego obrzeża napędza znaczną część pasa trzęsień ziemi i wulkanów wokół Pacyfiku.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Typ płyty
- Obejmuje głównie dno oceaniczne
- Ruch
- Ogólnie przemieszcza się na północny zachód o kilka centymetrów rocznie. Dokładna prędkość zależy od miejsca i od tego, względem czego naukowcy ją mierzą.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Obejmuje większość dna Oceanu Spokojnego i niemal żadnego lądu.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta północnoamerykańska, Płyta Juan de Fuca, Płyta Kermadec i Płyta Nazca.
Co dzieje się na jej granicach
Wzdłuż części wschodnich i południowych granic powstaje nowe dno oceaniczne. Starsze dno wygina się w dół pod Alaską, Japonią, regionem Marianów, Tongą i Nową Zelandią.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Tam, gdzie kontakt płyt się blokuje, a następnie gwałtownie przesuwa, mogą występować silne trzęsienia ziemi. Gdy pogrążająca się płyta transportuje wodę w głąb Ziemi, sprzyja topieniu gorętszych skał powyżej i zasilaniu wulkanów.
Co znajduje się na tej płycie
Obejmuje większość dna Oceanu Spokojnego i niemal żadnego lądu.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje pełny cykl życia dna oceanicznego: powstaje ono na jednej granicy, przemieszcza się przez ocean, a na innej wraca w głąb Ziemi.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Niemal cały podświetlony obszar to dno oceaniczne, a mimo to jego obrzeże sięga obu Ameryk, Alaski, Japonii i Nowej Zelandii. Jedna płyta oceaniczna łączy wiele stref trzęsień ziemi i wulkanów wokół Pacyfiku.
Bliższe spojrzenie
Na niektórych granicach płyta pacyficzna powoli powstaje, a na wielu innych jest pochłaniana. Ruch tego obrzeża napędza znaczną część pasa trzęsień ziemi i wulkanów wokół Pacyfiku.
Szerszy obraz tektoniczny
Dno oceaniczne powstające po wschodniej stronie płyty przez miliony lat wędruje przez Pacyfik, zanim duża jego część zacznie wyginać się w dół wzdłuż północnego i zachodniego obrzeża.
Ukształtowane krajobrazy
Ten cykl tworzy podmorskie łańcuchy górskie, głębokie doliny oceaniczne, wygięte łańcuchy wysp oraz znaczną część pasa wulkanicznego wokół Pacyfiku.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Sama płyta jest dobrze rozpoznana. Dokładne prędkości i sposób rozkładu ruchu różnią się między poszczególnymi odcinkami granic.
Płyta eurazjatycka Płyta główna EU
Spokojne wnętrze Eurazji należy do tej samej płyty co Islandia, śródziemnomorski pas trzęsień ziemi i wypiętrzające się Himalaje.
- Skały są rozciągane
- Płyty napierają na siebie
- Góry się wypiętrzają
- Typ płyty
- Obejmuje ląd i dno oceaniczne
- Ruch
- Rozległe wnętrze płyty powoli przemieszcza się jako jeden element. Na granicach oddala się od Ameryki Północnej, styka się z Afryką i Arabią oraz jest napierane przez Indie.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Obejmuje większość Europy i Azji, podczas gdy wzdłuż jej wschodnich i południowych obrzeży występuje kilka mniejszych ruchomych elementów.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Morza Filipińskiego, Płyta północnoamerykańska, Płyta pacyficzna i Płyta afrykańska (nubijska).
Co dzieje się na jej granicach
Na zachodzie otwiera się północny Atlantyk. Dalej na południe sąsiednie płyty napierają na Eurazję i ściskają skały, wypiętrzając długie pasma górskie.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Trzęsienia ziemi skupiają się wokół Morza Śródziemnego i w południowej Azji, gdzie płyty napierają na siebie. Wulkany występują tam, gdzie skały topią się w pobliżu pogrążającego się dna oceanicznego albo gdzie zewnętrzna powłoka Ziemi jest rozciągana, jak na Islandii.
Co znajduje się na tej płycie
Obejmuje większość Europy i Azji, podczas gdy wzdłuż jej wschodnich i południowych obrzeży występuje kilka mniejszych ruchomych elementów.
Dlaczego ma znaczenie
Łączy spokojne wnętrza Europy i Azji z kilkoma zupełnie różnymi aktywnymi granicami w obrębie jednej płyty.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Większość podświetlonej płyty tworzy jeden ogromny, nieprzerwany obszar. Wzdłuż jej południowej strony ten prosty zarys rozpada się na wiele krótszych granic, gdzie kilka ruchomych elementów jednocześnie napiera na Eurazję.
Bliższe spojrzenie
Spokojne wnętrze Eurazji należy do tej samej płyty co Islandia, śródziemnomorski pas trzęsień ziemi i wypiętrzające się Himalaje.
Szerszy obraz tektoniczny
Eurazja rosła w wyniku wielokrotnych zderzeń kontynentów i mniejszych fragmentów lądu. Dziś nadal oddala się od Ameryki Północnej, a od południa jest ściskana.
Ukształtowane krajobrazy
Jej granice pomagają kształtować Islandię, Alpy, wyspy Morza Śródziemnego, Himalaje oraz pasma górskie południowej Azji.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Rozległe wnętrze jest dobrze rozpoznane. We wschodniej i południowej Azji występują mniejsze ruchome elementy, których granice pozostają przedmiotem aktywnych badań.
Płyta afrykańska (nubijska) Płyta główna AF
Afryka zaczyna się rozdzielać, ale nie wzdłuż jednego prostego pęknięcia. Jej wschodnia część powoli oddala się poprzez łańcuch dolin i wulkanów.
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Płyty napierają na siebie
- Typ płyty
- Obejmuje ląd i dno oceaniczne
- Ruch
- Pomiary satelitarne pokazują, że obie strony oddalają się od siebie o kilka milimetrów rocznie, a tempo różni się wzdłuż ryftu.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Ten zarys obejmuje większość Afryki na zachód od aktywnej strefy rozciągania we wschodniej części kontynentu. Po drugiej stronie płyta somalijska jest pokazana oddzielnie.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta południowoamerykańska, Płyta eurazjatycka, Płyta somalijska i Płyta arabska.
Co dzieje się na jej granicach
Wokół dużej części płyty poszerzają się Atlantyk i Ocean Indyjski. We wschodniej Afryce skalista zewnętrzna powłoka Ziemi jest rozciągana i pęka wzdłuż kilku odgałęzień.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Rozciąganie otwiera pęknięcia, w których dochodzi do trzęsień ziemi, i umożliwia unoszenie się stopionej skały, która zasila wulkany we wschodniej Afryce.
Co znajduje się na tej płycie
Ten zarys obejmuje większość Afryki na zachód od aktywnej strefy rozciągania we wschodniej części kontynentu. Po drugiej stronie płyta somalijska jest pokazana oddzielnie.
Dlaczego ma znaczenie
Pozwala obserwować pierwsze etapy podziału kontynentu, miliony lat przed ewentualnym powstaniem nowego oceanu.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlona linia przecina wschodnią Afrykę zamiast podążać wzdłuż wybrzeża. Wskazuje miejsce, w którym sam kontynent powoli dzieli się na dwa ruchome fragmenty.
Bliższe spojrzenie
Afryka zaczyna się rozdzielać, ale nie wzdłuż jednego prostego pęknięcia. Jej wschodnia część powoli oddala się poprzez łańcuch dolin i wulkanów.
Szerszy obraz tektoniczny
Atlantyk pokazuje, czym może stać się dojrzałe rozdzielenie kontynentów. Wschodnia Afryka reprezentuje znacznie wcześniejszy etap, gdy ląd wciąż rozciąga się wzdłuż rozgałęziających się dolin.
Ukształtowane krajobrazy
Ruch ten tworzy długie doliny, strome ściany dolin, duże jeziora i wulkany, a z czasem może doprowadzić do powstania nowego dna oceanicznego.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Naukowcy nadal mierzą, które odgałęzienia przejmują największą część ruchu i ile mniejszych elementów znajduje się między Nubią a Somalią.
Płyta australijska Płyta główna AU
W latach 1994–2020 Australia przesunęła się o około 1,8 metra — na tyle, że kraj musiał zaktualizować oficjalne współrzędne mapowe.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Typ płyty
- Obejmuje ląd i dno oceaniczne
- Ruch
- Przemieszcza się na północ i północny wschód z prędkością około 7 centymetrów rocznie, co jest szybkim tempem jak na płytę obejmującą kontynent.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Obejmuje Australię i rozległy obszar pobliskiego dna oceanicznego, a następnie styka się ze złożonymi układami płyt od Indonezji po Nową Zelandię.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta antarktyczna, Płyta pacyficzna, Płyta sundajska i Płyta Timor.
Co dzieje się na jej granicach
Na północy i wschodzie Australia styka się z łańcuchami wysp i mniejszymi płytami. Miejscami wsuwa się pod nie, a gdzie indziej gruby materiał kontynentalny jest ściskany i wypiętrzany.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Najsilniejsze trzęsienia ziemi i wiele wulkanów występuje wokół tych północnych i wschodnich stref kontaktu, gdzie koncentruje się ruch.
Co znajduje się na tej płycie
Obejmuje Australię i rozległy obszar pobliskiego dna oceanicznego, a następnie styka się ze złożonymi układami płyt od Indonezji po Nową Zelandię.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje, że kontynent może poruszać się na tyle szybko, by precyzyjne współrzędne stały się nieaktualne w ciągu jednego pokolenia.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlony zarys sięga daleko poza wybrzeże Australii, obejmując obszary dwóch oceanów. Kontynent i rozległy obszar dna oceanicznego przemieszczają się razem jako jedna płyta.
Bliższe spojrzenie
W latach 1994–2020 Australia przesunęła się o około 1,8 metra — na tyle, że kraj musiał zaktualizować oficjalne współrzędne mapowe.
Szerszy obraz tektoniczny
Australia oddzieliła się od Antarktydy i przemieściła na północ, w stronę zatłoczonego regionu łańcuchów wysp i mniejszych płyt. Ta wędrówka dziś wypiętrza góry i zamyka obszary oceaniczne.
Ukształtowane krajobrazy
Jej północne i wschodnie kontakty pomagają wypiętrzać Nową Gwineę i Timor, kształtują Nową Zelandię i zasilają wulkany w Indonezji oraz południowo-zachodniej części Pacyfiku.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Ogólny ruch Australii jest mierzony precyzyjnie. Trudniej ustalić, jak ruch ten rozkłada się między liczne małe płyty na północy i wschodzie.
Płyta południowoamerykańska Płyta główna SA
Ameryka Południowa ma spokojną stronę atlantycką i bardzo aktywną stronę pacyficzną, ponieważ jej dwie długie granice poruszają się w przeciwny sposób.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Płyty napierają na siebie
- Typ płyty
- Obejmuje ląd i dno oceaniczne
- Ruch
- Ogólnie przemieszcza się na zachód o kilka centymetrów rocznie, gdy między Ameryką Południową a Afryką powstaje nowe dno Atlantyku.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Obejmuje kontynent południowoamerykański oraz rozległy obszar dna Atlantyku na wschód od niego.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta karaibska, Płyta afrykańska (nubijska), Płyta Scotia i Płyta Nazca.
Co dzieje się na jej granicach
Jej wschodnia granica oddala się od Afryki. Wzdłuż zachodniego wybrzeża płyta Nazca wygina się w dół pod kontynent i ściska jego krawędź.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Kontakt płyt na zachodzie może się blokować, a następnie uwalniać podczas wielkich trzęsień ziemi. Woda transportowana w głąb przez pogrążającą się płytę pomaga również tworzyć stopioną skałę zasilającą andyjskie wulkany.
Co znajduje się na tej płycie
Obejmuje kontynent południowoamerykański oraz rozległy obszar dna Atlantyku na wschód od niego.
Dlaczego ma znaczenie
Wyjaśnia, dlaczego Andy, wielkie trzęsienia ziemi i wulkany ciągną się wzdłuż jednej strony kontynentu, podczas gdy przeciwległe wybrzeże jest znacznie spokojniejsze.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Ameryka Południowa leży blisko zachodniej granicy płyty, a podświetlony obszar sięga daleko pod Atlantyk na wschodzie. Pomaga to wyjaśnić, dlaczego wybrzeże Pacyfiku jest znacznie aktywniejsze niż wybrzeże Atlantyku.
Bliższe spojrzenie
Ameryka Południowa ma spokojną stronę atlantycką i bardzo aktywną stronę pacyficzną, ponieważ jej dwie długie granice poruszają się w przeciwny sposób.
Szerszy obraz tektoniczny
Ameryka Południowa oddzieliła się od Afryki podczas otwierania się Atlantyku. Wzdłuż jej zachodniego obrzeża skorupa oceaniczna już wcześniej pogrążała się pod kontynentem; późniejsze zmiany tej długotrwałej granicy zbieżnej pomogły wypiętrzyć Andy.
Ukształtowane krajobrazy
Ten kontrast stworzył szerokie obrzeże atlantyckie, Andy, głębokie obrzeże Pacyfiku, wysokie płaskowyże i długie łańcuchy wulkaniczne.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Ogólny zarys płyty jest jasny. Naukowcy nadal ustalają, jak ruch rozkłada się między mniejsze elementy w północnych Andach i na dalekim południu.
Płyta somalijska Płyta regionalna SO
Wschodnia Afryka powoli oddala się od reszty kontynentu. Jeśli ten ruch będzie trwał przez miliony lat, z czasem może zacząć tworzyć się nowy ocean.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment lądu i dna oceanicznego
- Ruch
- Oddala się od pozostałej części Afryki o kilka milimetrów rocznie. Tempo zależy od odgałęzienia ryftu i szerokości geograficznej.
- Pewność wyznaczenia granic
- Ogólny przebieg Główny układ jest dobrze rozpoznany, ale części zarysu dzielą się na mniejsze poruszające się elementy.
Położenie
Obejmuje Róg Afryki, część wschodniej Afryki i pobliskie dno zachodniej części Oceanu Indyjskiego.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta afrykańska (nubijska) i Płyta arabska.
Co dzieje się na jej granicach
Jej zachodnia granica biegnie przez rozgałęziające się doliny, w których kontynent jest rozciągany. Wschodnie granice stykają się z miejscami, gdzie już powstaje nowe dno oceaniczne.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Gdy skały są rozciągane, stają się cieńsze i pękają, wywołując trzęsienia ziemi. Przez osłabione strefy może unosić się stopiona skała i zasilać wulkany.
Co znajduje się na tej płycie
Obejmuje Róg Afryki, część wschodniej Afryki i pobliskie dno zachodniej części Oceanu Indyjskiego.
Dlaczego ma znaczenie
Łączy kontynent zaczynający się dzielić z dużo późniejszą możliwością powstania nowego oceanu.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlony zarys obejmuje Róg Afryki, ale przecina kontynent w głębi lądu. Ta lądowa granica pokazuje, gdzie wschodnia Afryka powoli oddala się od reszty kontynentu.
Bliższe spojrzenie
Wschodnia Afryka powoli oddala się od reszty kontynentu. Jeśli ten ruch będzie trwał przez miliony lat, z czasem może zacząć tworzyć się nowy ocean.
Co naukowcy nadal ustalają
Naukowcy są zgodni, że wschodnia Afryka się oddala, lecz ruch rozkłada się między kilka odgałęzień i mniejszych elementów. Jedna ostra linia graniczna ukrywa tę złożoność.
Szerszy obraz tektoniczny
Morze Czerwone i Zatoka Adeńska zawierają już młode dno oceaniczne. Dalej na południe wschodnia Afryka pokazuje wcześniejszy etap, w którym ląd rozciąga się jeszcze przed powstaniem ciągłego oceanu.
Ukształtowane krajobrazy
Rozdzielanie tworzy strome doliny, długie jeziora, wulkany i obniżenia, które w skali geologicznej mogą dalej się poszerzać.
Płyta Nazca Płyta regionalna NZ
Płyta ukryta pod Pacyfikiem jest jednym z głównych powodów istnienia Andów.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Typ płyty
- Obejmuje głównie dno oceaniczne
- Ruch
- Przemieszcza się w stronę Ameryki Południowej z prędkością około 6,5–8 centymetrów rocznie, zależnie od miejsca pomiaru.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Leży pod południowo-wschodnią częścią Oceanu Spokojnego, bezpośrednio na zachód od Ameryki Południowej.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Juan Fernandez, Płyta południowoamerykańska, Płyta Galapagos i Płyta pacyficzna.
Co dzieje się na jej granicach
Wzdłuż Ameryki Południowej dno oceaniczne wygina się w dół pod kontynent. Na pozostałych granicach występują miejsca powstawania nowego dna oceanicznego albo przesuwania się płyt obok siebie.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Kontakt z Ameryką Południową może się blokować, a następnie gwałtownie uwalniać podczas ogromnych trzęsień ziemi. Woda transportowana w głąb pomaga topić gorętsze skały i zasilać andyjskie wulkany.
Co znajduje się na tej płycie
Leży pod południowo-wschodnią częścią Oceanu Spokojnego, bezpośrednio na zachód od Ameryki Południowej.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje, jak niewidoczna płyta oceaniczna może budować pasmo górskie ciągnące się wzdłuż całego kontynentu i kształtować zagrożenia dla milionów ludzi.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Długa wschodnia granica tej ukrytej płyty oceanicznej biegnie blisko Andów. Jej kształt uwidacznia związek między ruchem dna oceanicznego a rozległą strefą gór i trzęsień ziemi wzdłuż kontynentu.
Bliższe spojrzenie
Płyta ukryta pod Pacyfikiem jest jednym z głównych powodów istnienia Andów.
Szerszy obraz tektoniczny
Dno oceaniczne płyty Nazca powstaje dalej na zachodzie, przemieszcza się przez Pacyfik, a następnie wsuwa pod Amerykę Południową. Ta droga w głąb Ziemi od milionów lat kształtuje kontynent.
Ukształtowane krajobrazy
Pomaga tworzyć Andy, głębokie obrzeże oceanu, wysokie płaskowyże, wulkany i jedne z największych na świecie stref trzęsień ziemi.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Ogólny ruch płyty jest dobrze rozpoznany. Naukowcy doprecyzowują, jak wzdłuż długiego wybrzeża Ameryki Południowej zmieniają się kąt i prędkość pogrążania.
Płyta indyjska Płyta regionalna IN
Indie nadal napierają na Azję w tempie około 4–5 centymetrów rocznie. Przez miliony lat ten powolny ruch wypiętrzył Himalaje.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty napierają na siebie
- Góry się wypiętrzają
- Typ płyty
- Obejmuje głównie kontynent
- Ruch
- Przemieszcza się na północ i północny wschód, napierając na Eurazję z prędkością około 4–5 centymetrów rocznie.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Obejmuje subkontynent indyjski i pobliskie części dna północnego Oceanu Indyjskiego.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta australijska, Płyta eurazjatycka, Płyta arabska i Płyta sundajska.
Co dzieje się na jej granicach
Wzdłuż Himalajów dwie płyty obejmujące materiał kontynentalny napierają na siebie. Ponieważ żadna z nich nie pogrąża się łatwo, skały fałdują się, grubieją i wypiętrzają.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Na obrzeżu Himalajów dochodzi do dużych trzęsień ziemi, gdy ściskane skały pękają i przesuwają się. Nie jest to łańcuch wulkaniczny; większość pobliskich wulkanów należy do innego układu płyt dalej na wschodzie.
Co znajduje się na tej płycie
Obejmuje subkontynent indyjski i pobliskie części dna północnego Oceanu Indyjskiego.
Dlaczego ma znaczenie
To najwyraźniejszy współczesny przykład zderzenia dwóch kontynentów i budowy najwyższych gór na Ziemi.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlona płyta nie kończy się na wybrzeżu Indii. Jej północna granica styka się z Azją wzdłuż łuku Himalajów, pokazując miejsce, gdzie dwie płyty obejmujące materiał kontynentalny napierają na siebie.
Bliższe spojrzenie
Indie nadal napierają na Azję w tempie około 4–5 centymetrów rocznie. Przez miliony lat ten powolny ruch wypiętrzył Himalaje.
Szerszy obraz tektoniczny
Indie przemieściły się kiedyś przez ocean, zanim zetknęły się z Azją. Dno oceaniczne między nimi zniknęło, ale kontynenty nadal napierały na siebie i wypiętrzały Himalaje.
Ukształtowane krajobrazy
Zderzenie Indii z Azją utworzyło Himalaje, pogrubiło wysoko położony region Tybetu i stworzyło rozległą sieć aktywnych pęknięć w południowej Azji.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Ogólny obraz zderzenia kontynentów jest jasny. Badania nadal dotyczą tego, jak ruch rozkłada się pod Himalajami i na wysoko położonych terenach na północ od nich.
Płyta sundajska Płyta regionalna SU
W rejonie Indonezji jedna zbliżająca się płyta nie wsuwa się po prostu prosto pod drugą. Część ruchu kieruje się w dół, a część jest przenoszona poziomo wzdłuż dużych stref pęknięć.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Płyty napierają na siebie
- Typ płyty
- Obejmuje ląd i dno oceaniczne
- Ruch
- Sama płyta porusza się powoli, podczas gdy dno oceaniczne zbliża się do jej południowych i zachodnich granic o kilka centymetrów rocznie.
- Pewność wyznaczenia granic
- Ogólny przebieg Główny układ jest dobrze rozpoznany, ale części zarysu dzielą się na mniejsze poruszające się elementy.
Położenie
Obejmuje dużą część kontynentalnej Azji Południowo-Wschodniej, Sumatrę, Jawę, Borneo i płytkie morza między nimi.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Morza Filipińskiego, Płyta australijska, Płyta Morza Banda i Płyta indyjska.
Co dzieje się na jej granicach
Dno oceaniczne wygina się w dół w pobliżu Sumatry i Jawy. Ponieważ zbliża się pod kątem, część ruchu jest także przenoszona poziomo przez Sumatrę i sąsiednie obszary.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Zablokowane kontakty pod dnem morskim mogą wywoływać wielkie trzęsienia ziemi i czasem przemieszczać masy wody. Woda transportowana w głąb pomaga również tworzyć stopioną skałę zasilającą indonezyjskie wulkany.
Co znajduje się na tej płycie
Obejmuje dużą część kontynentalnej Azji Południowo-Wschodniej, Sumatrę, Jawę, Borneo i płytkie morza między nimi.
Dlaczego ma znaczenie
Wyjaśnia, dlaczego Azja Południowo-Wschodnia łączy silne trzęsienia ziemi, wulkany, łańcuchy wysp i strefy ruchu przesuwczego w jeden powiązany układ.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Jeden zarys łączy kontynentalną część Azji Południowo-Wschodniej, duże wyspy i płytkie morza między nimi. Elementy, które na zwykłej mapie wyglądają na oddzielne, mogą poruszać się razem jako jedna płyta.
Bliższe spojrzenie
W rejonie Indonezji jedna zbliżająca się płyta nie wsuwa się po prostu prosto pod drugą. Część ruchu kieruje się w dół, a część jest przenoszona poziomo wzdłuż dużych stref pęknięć.
Co naukowcy nadal ustalają
Centralna część dość wyraźnie porusza się jako jeden element, lecz zewnętrzne obrzeża są podzielone między mniejsze ruchome bloki. Mapy naukowe nie zawsze umieszczają te granice dokładnie w tych samych miejscach.
Szerszy obraz tektoniczny
Azja Południowo-Wschodnia leży tam, gdzie wielokrotnie spotykały się dno oceaniczne, kontynenty i łańcuchy wysp. Rezultatem nie jest jedna granica, lecz powiązana sieć ruchu ku dołowi i ruchu przesuwczego.
Ukształtowane krajobrazy
Ruchy te tworzą wulkany Sumatry i Jawy, głębokie morza przybrzeżne, wysokie wyspy i długie łańcuchy górskie.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Badacze nadal doprecyzowują granice i prędkości mniejszych elementów wokół Indonezji i kontynentalnej Azji Południowo-Wschodniej.
Płyta amurska Mniejszy ruchomy fragment AM
Północno-wschodnia Azja nie jest jedną idealnie sztywną częścią Eurazji. Pomiary satelitarne ujawniają wewnątrz niej kilka wolniej poruszających się elementów.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Wulkany
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment kontynentu
- Ruch
- Porusza się powoli względem reszty Eurazji, zwykle około 1 centymetra rocznie, choć oszacowania różnią się między badaniami.
- Pewność wyznaczenia granic
- Ogólny przebieg Główny układ jest dobrze rozpoznany, ale części zarysu dzielą się na mniejsze poruszające się elementy.
Położenie
Na wielu mapach naukowych płyta ta obejmuje części północno-wschodnich Chin, Półwyspu Koreańskiego i sąsiednich regionów.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Morza Filipińskiego, Płyta eurazjatycka, Płyta ochocka i Płyta Jangcy.
Co dzieje się na jej granicach
Ruch rozkłada się w rozległych sieciach pęknięć zamiast skupiać na jednej wyraźnej granicy oceanicznej.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Trzęsienia ziemi występują tam, gdzie te powolne ruchy obciążają stare pęknięcia w kontynencie, oraz wokół złożonego układu płyt w pobliżu Japonii.
Co znajduje się na tej płycie
Na wielu mapach naukowych płyta ta obejmuje części północno-wschodnich Chin, Półwyspu Koreańskiego i sąsiednich regionów.
Dlaczego ma znaczenie
Pomaga wyjaśnić, dlaczego trzęsienia ziemi wewnątrz północno-wschodniej Azji nie pasują do prostego obrazu z jedną ogromną płytą eurazjatycką.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlony zarys wydziela mniejszy ruchomy fragment z lądu zwykle przedstawianego jako część Eurazji. Pomaga zrozumieć, dlaczego północno-wschodniej Azji nie można traktować jako jednego idealnie sztywnego bloku.
Bliższe spojrzenie
Północno-wschodnia Azja nie jest jedną idealnie sztywną częścią Eurazji. Pomiary satelitarne ujawniają wewnątrz niej kilka wolniej poruszających się elementów.
Co naukowcy nadal ustalają
W wielu badaniach ten ruchomy element okazuje się użyteczny, ale naukowcy nadal dyskutują o jego zachodnich i południowych granicach oraz o tym, na ile jego wnętrze porusza się jako jedna całość.
Płyta Morza Filipińskiego Płyta regionalna PS
Płyta Morza Filipińskiego jest niemal otoczona miejscami, w których jedna płyta pogrąża się pod drugą, tworząc wyjątkowy pas głębokich trzęsień ziemi i wulkanów.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Skały rozciągają się za wulkanami
- Typ płyty
- Obejmuje głównie dno oceaniczne
- Ruch
- Ogólnie przemieszcza się na zachód i północny zachód. Tempo różni się wzdłuż granic, gdzie sąsiednie płyty zbliżają się do siebie o kilka centymetrów rocznie.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Leży pod zachodnią częścią Pacyfiku, na wschód od Filipin i na południe od Japonii.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Caroline, Płyta pacyficzna, Płyta eurazjatycka i Płyta ochocka.
Co dzieje się na jej granicach
Wokół dużej części płyty dno oceaniczne wygina się w dół. W innych miejscach jest odwrotnie: to sąsiednie dno oceaniczne pogrąża się po stronie płyty Morza Filipińskiego.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Pogrążające się płyty wywołują trzęsienia ziemi od niewielkich głębokości po setki kilometrów pod powierzchnią. Woda transportowana w dół pomaga tworzyć stopioną skałę zasilającą długie łańcuchy wulkanów.
Co znajduje się na tej płycie
Leży pod zachodnią częścią Pacyfiku, na wschód od Filipin i na południe od Japonii.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje, jak płyta może być kształtowana przez granice subdukcji niemal z każdej strony.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlona płyta jest otoczona aktywnymi granicami niemal ze wszystkich stron. Ten gęsty układ pomaga wyjaśnić wyjątkowy pierścień głębokich trzęsień ziemi i wulkanów wokół niej.
Bliższe spojrzenie
Płyta Morza Filipińskiego jest niemal otoczona miejscami, w których jedna płyta pogrąża się pod drugą, tworząc wyjątkowy pas głębokich trzęsień ziemi i wulkanów.
Szerszy obraz tektoniczny
Płyta powstała z kilku obszarów oceanicznych i dziś jest otoczona miejscami, gdzie dno oceaniczne się pogrąża. Jej historia jest zapisana w głębokich morzach i łańcuchach wysp wulkanicznych.
Ukształtowane krajobrazy
Jej granice kształtują Filipiny, wyspy Riukiu, Izu i Mariany oraz niektóre z najgłębszych miejsc w oceanie.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Sama płyta jest dobrze rozpoznana. Szczegółowa historia i współczesny ruch mniejszych regionów wokół jej granic pozostają przedmiotem aktywnych badań.
Płyta arabska Płyta regionalna AR
Arabia otwiera za sobą morze, a przed sobą wypiętrza góry.
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Płyty napierają na siebie
- Typ płyty
- Obejmuje głównie kontynent
- Ruch
- Przemieszcza się na północ i północny wschód o kilka centymetrów rocznie.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Obejmuje Półwysep Arabski między północno-wschodnią Afryką, Eurazją i Oceanem Indyjskim.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta eurazjatycka, Płyta somalijska i Płyta afrykańska (nubijska).
Co dzieje się na jej granicach
Morze Czerwone poszerza się za płytą. Wzdłuż jej zachodniej strony płyty przesuwają się obok siebie. Na północy Arabia napiera na Eurazję i wypiętrza góry.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Różne granice tworzą różne zagrożenia: trzęsienia ziemi tam, gdzie płyty przesuwają się obok siebie lub napierają na siebie, oraz wulkany tam, gdzie skalista zewnętrzna powłoka Ziemi rozciąga się w pobliżu Morza Czerwonego.
Co znajduje się na tej płycie
Obejmuje Półwysep Arabski między północno-wschodnią Afryką, Eurazją i Oceanem Indyjskim.
Dlaczego ma znaczenie
Łączy rozdzielanie się wschodniej Afryki ze strefą górotwórczą biegnącą przez Iran i dalej.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Półwysep Arabski niemal wypełnia podświetlony kształt. Zachodnia granica otwiera się wzdłuż Morza Czerwonego, a północna napiera na Azję — jedna płyta otwiera więc morze na jednym końcu i wypiętrza góry na drugim.
Bliższe spojrzenie
Arabia otwiera za sobą morze, a przed sobą wypiętrza góry.
Szerszy obraz tektoniczny
Arabia oddzieliła się od Afryki podczas otwierania Morza Czerwonego, a następnie nadal przesuwała się na północ ku Eurazji. Jedna płyta łączy więc otwierający się ocean ze zbliżaniem dwóch kontynentów.
Ukształtowane krajobrazy
Ruch ten kształtuje Morze Czerwone, długą strefę pęknięcia przy Morzu Martwym oraz góry Zagros w Iranie i Iraku.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Główna płyta jest dobrze rozpoznana. Naukowcy nadal badają, jak ruch rozprzestrzenia się przez Iran, Turcję i wschodnią część Morza Śródziemnego.
Płyta ochocka Mniejszy ruchomy fragment OK
Japonia i Kamczatka leżą w regionie zbyt złożonym, by wyjaśnić go jako jedną prostą granicę Ameryki Północnej. Płyta ochocka jest jednym ze sposobów naukowego podziału tego ruchu.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Wulkany
- Typ płyty
- Możliwy mały fragment lądu i dna oceanicznego
- Ruch
- Niektóre badania wskazują na powolny ruch na południe lub południowy zachód, ale wynik zależy od sposobu podziału regionu na płyty.
- Pewność wyznaczenia granic
- Ogólny przebieg Główny układ jest dobrze rozpoznany, ale części zarysu dzielą się na mniejsze poruszające się elementy.
Położenie
Na wielu mapach naukowych ten zarys obejmuje obszar Morza Ochockiego, Kamczatkę i części północno-wschodniej Japonii.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Morza Filipińskiego, Płyta północnoamerykańska, Płyta pacyficzna i Płyta amurska.
Co dzieje się na jej granicach
Po wschodniej stronie dno Pacyfiku przemieszcza się w dół. Dalej na zachód ruch rozkłada się w szerokiej strefie mniejszych bloków i pęknięć.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Pogrążająca się płyta pacyficzna napędza silne trzęsienia ziemi i wulkanizm wzdłuż Japonii i Kamczatki. Dodatkowe trzęsienia ziemi występują tam, gdzie ruch rozkłada się w głębi lądu.
Co znajduje się na tej płycie
Na wielu mapach naukowych ten zarys obejmuje obszar Morza Ochockiego, Kamczatkę i części północno-wschodniej Japonii.
Dlaczego ma znaczenie
Daje naukowcom bardziej realistyczny sposób opisu północno-wschodniej Azji niż traktowanie całego regionu jako jednej idealnie sztywnej płyty.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Ten zarys łączy Morze Ochockie, Kamczatkę i część Japonii w mniejszy ruchomy element. Pozwala uniknąć założenia, że cała północno-wschodnia Azja porusza się jako jedna idealnie sztywna płyta.
Bliższe spojrzenie
Japonia i Kamczatka leżą w regionie zbyt złożonym, by wyjaśnić go jako jedną prostą granicę Ameryki Północnej. Płyta ochocka jest jednym ze sposobów naukowego podziału tego ruchu.
Co naukowcy nadal ustalają
Naukowcy są zgodni co do aktywnej granicy pacyficznej, lecz nadal dyskutują, czy cały region ochocki powinien być traktowany jako osobna płyta i gdzie przebiega jego zachodnia granica.
Szerszy obraz tektoniczny
Koncepcja płyty ochockiej pojawiła się, ponieważ pomiary z Japonii i północno-wschodniej Azji lepiej pasują do obserwacji, gdy region może poruszać się niezależnie od reszty Ameryki Północnej.
Ukształtowane krajobrazy
Jej aktywna granica pacyficzna pomaga kształtować Japonię, Wyspy Kurylskie, Kamczatkę, głębokie morza przybrzeżne i długie łańcuchy wulkanów.
Płyta Scotia Płyta regionalna SC
Między Ameryką Południową a Antarktydą dno oceaniczne jest ściśnięte w wąski, zakrzywiony korytarz ruchu przesuwczego i małych płyt.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Jej północne i południowe granice w większości przesuwają się poziomo względem sąsiednich płyt. Dalej na wschód dno oceaniczne wygina się w dół pod płytę Sandwich.
- Pewność wyznaczenia granic
- Ogólny przebieg Główny układ jest dobrze rozpoznany, ale części zarysu dzielą się na mniejsze poruszające się elementy.
Położenie
Leży pod Morzem Scotia między południowym krańcem Ameryki Południowej a Półwyspem Antarktycznym.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta południowoamerykańska, Płyta antarktyczna i Płyta Sandwich.
Co dzieje się na jej granicach
Długie strefy ruchu przesuwczego ograniczają dużą część płyty, a jej wschodni kraniec łączy się z pogrążającą się płytą i zakrzywionym łańcuchem wysp wulkanicznych.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Trzęsienia ziemi występują wzdłuż granic przesuwczych i wschodniej granicy subdukcji. Wulkany skupiają się w łańcuchu wysp nad pogrążającym się dnem oceanicznym.
Co znajduje się na tej płycie
Leży pod Morzem Scotia między południowym krańcem Ameryki Południowej a Półwyspem Antarktycznym.
Dlaczego ma znaczenie
Pomaga wyjaśnić, jak otworzyło się oceaniczne przejście między Ameryką Południową a Antarktydą i jak nadal się zmienia.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Długi, wąski zarys łączy obszar między Ameryką Południową a Antarktydą, po czym zakrzywia się na wschodnim końcu. Kształt ten łączy ruch przesuwczy płyt na zachodzie z zakrzywionym łańcuchem wysp wulkanicznych na wschodzie.
Bliższe spojrzenie
Między Ameryką Południową a Antarktydą dno oceaniczne jest ściśnięte w wąski, zakrzywiony korytarz ruchu przesuwczego i małych płyt.
Co naukowcy nadal ustalają
Sama płyta Scotia jest dobrze rozpoznana, lecz ruch w pobliżu jej wschodniego końca rozkłada się między płytę Sandwich, małe obszary oceaniczne i kilka stref pęknięć w skałach.
Szerszy obraz tektoniczny
Region Scotia otwierał się i zmieniał wraz z oddalaniem się Ameryki Południowej od Antarktydy. Małe obszary oceaniczne i ruch przesuwczy pomogły utworzyć dzisiejsze przejście między nimi.
Ukształtowane krajobrazy
Kształtuje zakrzywiony łańcuch wysp Scotia, podmorskie wyniesienia, wąskie morza i Cieśninę Drake’a.
Płyta karaibska Płyta regionalna CA
Płyta karaibska jest ściśnięta między dwoma kontynentami, a po każdej stronie naprężenia rozładowują się w inny sposób.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Góry się wypiętrzają
- Typ płyty
- Obejmuje głównie dno oceaniczne
- Ruch
- Ogólnie przemieszcza się na wschód względem Ameryki Północnej i Południowej z prędkością około 1–2 centymetrów rocznie.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Leży pod większością Morza Karaibskiego i obejmuje części otaczających łańcuchów wysp oraz skraju Ameryki Środkowej.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta północnoamerykańska, Płyta południowoamerykańska i Płyta kokosowa.
Co dzieje się na jej granicach
Na północy i południu płyty w większości przesuwają się obok siebie. Na wschodzie i zachodzie dno oceaniczne wsuwa się pod region karaibski i zasila zakrzywione łańcuchy wulkanów.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Ruch przesuwczy wywołuje niszczące trzęsienia ziemi wokół północnych Karaibów. Pogrążające się dno oceaniczne napędza zarówno trzęsienia ziemi, jak i wulkanizm na Małych Antylach i w Ameryce Środkowej.
Co znajduje się na tej płycie
Leży pod większością Morza Karaibskiego i obejmuje części otaczających łańcuchów wysp oraz skraju Ameryki Środkowej.
Dlaczego ma znaczenie
Na niewielkim obszarze otoczonym gęsto zaludnionymi wybrzeżami i wyspami łączy kilka rodzajów ruchu płyt.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlona płyta wypełnia morze między Ameryką Północną a Południową, a wiele wysp leży blisko jej obrzeża. Zarys pokazuje, dlaczego te wyspy i otaczające wybrzeża należą do jednego powiązanego systemu trzęsień ziemi i wulkanów.
Bliższe spojrzenie
Płyta karaibska jest ściśnięta między dwoma kontynentami, a po każdej stronie naprężenia rozładowują się w inny sposób.
Szerszy obraz tektoniczny
Region karaibski zawiera niezwykle grube dno oceaniczne, które przez dziesiątki milionów lat przemieszczało się między obiema Amerykami, podczas gdy jego granice wielokrotnie się przekształcały.
Ukształtowane krajobrazy
Jej granice tworzą Wielkie i Małe Antyle, wulkany Ameryki Środkowej, głębokie obszary oceaniczne i długie strefy pęknięć związane z trzęsieniami ziemi.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Główna płyta jest dobrze rozpoznana. Mniejsze elementy wokół Portoryko, Hispanioli i Ameryki Środkowej dzielą ruch w sposób, który nadal jest badany.
Płyta kokosowa Płyta regionalna CO
Mała płyta ukryta u wybrzeży Meksyku i Ameryki Środkowej napędza długi pas trzęsień ziemi i wulkanów na lądzie.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Wulkany
- Typ płyty
- Obejmuje głównie dno oceaniczne
- Ruch
- Zbliża się do wybrzeża z prędkością około 7–9 centymetrów rocznie, zależnie od mierzonego odcinka.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Leży w Oceanie Spokojnym tuż u wybrzeży południowego Meksyku i Ameryki Środkowej.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta północnoamerykańska, Płyta karaibska, Płyta pacyficzna i Płyta panamska.
Co dzieje się na jej granicach
Wzdłuż północno-wschodniej granicy dno oceaniczne wygina się i wsuwa pod Meksyk oraz Amerykę Środkową. Na innych granicach powstaje nowe dno oceaniczne albo płyty przesuwają się obok siebie.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Kontakt płyt może się blokować, a następnie gwałtownie przesuwać podczas silnych trzęsień ziemi. Woda transportowana w głąb pomaga topić gorętsze skały, a powstała magma zasila wulkany w głębi lądu.
Co znajduje się na tej płycie
Leży w Oceanie Spokojnym tuż u wybrzeży południowego Meksyku i Ameryki Środkowej.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje, dlaczego stosunkowo mała płyta oceaniczna może kształtować zagrożenia i krajobrazy w kilku krajach.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Długa granica tej płyty oceanicznej biegnie naprzeciw wybrzeży Meksyku i Ameryki Środkowej niemal na całej ich długości. To bliskie dopasowanie pomaga wyjaśnić, dlaczego jedna stosunkowo mała płyta wpływa na zagrożenia w kilku państwach.
Bliższe spojrzenie
Mała płyta ukryta u wybrzeży Meksyku i Ameryki Środkowej napędza długi pas trzęsień ziemi i wulkanów na lądzie.
Szerszy obraz tektoniczny
Dno oceaniczne płyty Cocos powstaje we wschodniej części Pacyfiku, przemieszcza się ku Meksykowi i Ameryce Środkowej, a następnie wygina się w dół pod ląd.
Ukształtowane krajobrazy
Ruch ten pomaga tworzyć głębokie obrzeże oceanu przy wybrzeżu, góry Ameryki Środkowej i łańcuchy wulkanów od Meksyku po Kostarykę.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Ogólny ruch jest dobrze rozpoznany. Naukowcy doprecyzowują, jak kształt płyty i kąt jej pogrążania zmieniają się wzdłuż kolejnych odcinków wybrzeża.
Płyta Jangcy Mniejszy ruchomy fragment YA
Południowe Chiny mogą poruszać się nieco inaczej niż reszta Eurazji, lecz ich granice są szerokimi strefami, a nie wyraźnymi pęknięciami.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Skały rozciągają się za wulkanami
- Typ płyty
- Możliwy mały fragment kontynentu
- Ruch
- Niektóre badania wskazują na powolny ruch na południowy wschód, około 1 centymetra rocznie względem wnętrza Eurazji. Inne badania dzielą ten region inaczej.
- Pewność wyznaczenia granic
- Przybliżony Ten zarys jest jedną z użytecznych interpretacji naukowych. Inne mapy mogą dzielić ten region inaczej.
Położenie
Ten zarys w przybliżeniu obejmuje południowe Chiny i pobliskie obszary lądowe.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Morza Filipińskiego, Płyta eurazjatycka, Płyta okinawska i Płyta sundajska.
Co dzieje się na jej granicach
Ruch rozkłada się w szerokich sieciach pęknięć oraz między sąsiednie małe płyty w pobliżu Tajwanu, Okinawy i Azji Południowo-Wschodniej.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Trzęsienia ziemi występują tam, gdzie naprężenia przenoszą się przez pęknięcia w kontynencie oraz wokół znacznie aktywniejszych kontaktów płyt na wschodzie i południu.
Co znajduje się na tej płycie
Ten zarys w przybliżeniu obejmuje południowe Chiny i pobliskie obszary lądowe.
Dlaczego ma znaczenie
Pomaga wyjaśnić, dlaczego wschodnia Azja zachowuje się jak kilka poruszających się elementów, a nie jeden idealnie sztywny kontynent.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlony zarys oddziela południowe Chiny od znacznie większego obszaru eurazjatyckiego wokół. Reprezentuje koncepcję, według której wschodnia Azja porusza się jako kilka elementów, a nie jeden idealnie sztywny kontynent.
Bliższe spojrzenie
Południowe Chiny mogą poruszać się nieco inaczej niż reszta Eurazji, lecz ich granice są szerokimi strefami, a nie wyraźnymi pęknięciami.
Co naukowcy nadal ustalają
Południowe Chiny są rzeczywistym blokiem geologicznym, ale nie wszyscy naukowcy traktują go jako odrębną współczesną płytę. W kilku miejscach jego granice mają charakter stopniowy.
Płyta Caroline Mniejszy ruchomy fragment CL
Na północ od Nowej Gwinei kilka dużych układów płyt spotyka się bez jednej wyraźnej granicy. Płyta Caroline jest jednym z możliwych fragmentów dna oceanicznego w tej układance.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Typ płyty
- Możliwy mały fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Nie ma jednej wiarygodnej prędkości dla całego zarysu. Naukowcy porównują jej ruch z regionami płyty pacyficznej, płyty Morza Filipińskiego i Nowej Gwinei.
- Pewność wyznaczenia granic
- Przybliżony Ten zarys jest jedną z użytecznych interpretacji naukowych. Inne mapy mogą dzielić ten region inaczej.
Położenie
Leży w pobliżu równika w zachodniej części Oceanu Spokojnego, na północ od Nowej Gwinei.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Morza Filipińskiego, Płyta Birds Head, Płyta Woodlark i Płyta pacyficzna.
Co dzieje się na jej granicach
Niektóre granice są ściskane, a na innych ruch rozkłada się między wiele krótszych pęknięć i mniejszych elementów.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Trzęsienia ziemi skupiają się tam, gdzie te układy oceaniczne i wyspowe napierają na siebie, wyginają się lub przesuwają względem siebie.
Co znajduje się na tej płycie
Leży w pobliżu równika w zachodniej części Oceanu Spokojnego, na północ od Nowej Gwinei.
Dlaczego ma znaczenie
Pomaga uporządkować region, w którym ruch kilku dużych płyt rozkłada się między mniejsze elementy.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlony obszar to mniejszy fragment dna oceanicznego na północ od Nowej Gwinei, otoczony znacznie większymi zarysami. Naukowcy wydzielają ten dodatkowy element, ponieważ ruch w tym miejscu nie pasuje dobrze do żadnej z dużych płyt.
Bliższe spojrzenie
Na północ od Nowej Gwinei kilka dużych układów płyt spotyka się bez jednej wyraźnej granicy. Płyta Caroline jest jednym z możliwych fragmentów dna oceanicznego w tej układance.
Co naukowcy nadal ustalają
W kilku modelach naukowcy wyróżniają płytę Caroline, lecz jej południowo-wschodnia granica w pobliżu Nowej Gwinei jest szczególnie złożona i może być dzielona inaczej.
Płyta północnoandyjska Mniejszy ruchomy fragment ND
Północne Andy nie spoczywają po prostu na stabilnej Ameryce Południowej. Część pasa górskiego jest wypychana na północny wschód jako odrębny ruchomy element.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty napierają na siebie
- Góry się wypiętrzają
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment kontynentu
- Ruch
- Pomiary satelitarne wskazują na ruch rzędu kilku milimetrów rocznie na północny wschód względem stabilniejszego wnętrza Ameryki Południowej.
- Pewność wyznaczenia granic
- Ogólny przebieg Główny układ jest dobrze rozpoznany, ale części zarysu dzielą się na mniejsze poruszające się elementy.
Położenie
Na wielu mapach naukowych obejmuje części Kolumbii, Ekwadoru i sąsiednich obszarów północnej Ameryki Południowej.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta południowoamerykańska, Płyta karaibska, Płyta panamska i Płyta Nazca.
Co dzieje się na jej granicach
Element ten jest ściskany między płytami Nazca, karaibską, panamską i południowoamerykańską, dlatego ruch rozkłada się w wielu strefach pęknięć i pasach górskich.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Pogrążające się na zachodzie dno oceaniczne zasila wulkany i wywołuje silne trzęsienia ziemi. W głębi lądu ściskane skały pękają i wypiętrzają północne Andy.
Co znajduje się na tej płycie
Na wielu mapach naukowych obejmuje części Kolumbii, Ekwadoru i sąsiednich obszarów północnej Ameryki Południowej.
Dlaczego ma znaczenie
Wyjaśnia, jak część kontynentu może być przesuwana poziomo, a jednocześnie wypiętrzana w góry.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlony pas biegnie wzdłuż północnych Andów zamiast pozostawać na oceanie. Pokazuje, że część kontynentu może przemieszczać się poziomo i jednocześnie się wypiętrzać, gdy naprężenia rozchodzą się przez ląd.
Bliższe spojrzenie
Północne Andy nie spoczywają po prostu na stabilnej Ameryce Południowej. Część pasa górskiego jest wypychana na północny wschód jako odrębny ruchomy element.
Co naukowcy nadal ustalają
Pomiary satelitarne pokazują, że region ten się porusza, ale jednocześnie ulega wewnętrznym deformacjom. Przedstawianie go jako jednej sztywnej płyty jest użytecznym uproszczeniem.
Płyta Altiplano Mniejszy ruchomy fragment AP
Nacisk płyty oceanicznej sięga daleko poza wybrzeże Ameryki Południowej i pomaga wypiętrzać Altiplano — wysoki płaskowyż Boliwii i Peru.
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Płyty napierają na siebie
- Góry się wypiętrzają
- Typ płyty
- Możliwy mały fragment kontynentu
- Ruch
- Nie porusza się jak jeden idealnie sztywny fragment skał. Region jest raczej ściskany, pogrubiany i wypiętrzany, gdy naprężenia przenoszą się w głąb kontynentu.
- Pewność wyznaczenia granic
- Przybliżony Ten zarys jest jedną z użytecznych interpretacji naukowych. Inne mapy mogą dzielić ten region inaczej.
Położenie
Na tej mapie blok Altiplano obejmuje część wysokiego płaskowyżu w Boliwii i Peru, daleko w głębi lądu od wybrzeża Pacyfiku.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta południowoamerykańska, Płyta północnoandyjska i Płyta Nazca.
Co dzieje się na jej granicach
Jego granice oznaczają stopniowe zmiany w sposobie, w jaki środkowe Andy przejmują naprężenia, a nie ostre szwy możliwe do wskazania wszędzie w terenie.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Duże trzęsienia ziemi występują na otaczających pęknięciach w ściskanym kontynencie. Dalej na zachód pogrążająca się płyta oceaniczna pomaga zasilać wulkany środkowych Andów.
Co znajduje się na tej płycie
Na tej mapie blok Altiplano obejmuje część wysokiego płaskowyżu w Boliwii i Peru, daleko w głębi lądu od wybrzeża Pacyfiku.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje, że nacisk na granicy płyt może przekształcać kontynent setki kilometrów od miejsca ich pierwszego kontaktu.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Ten podświetlony blok leży daleko w głębi lądu, na wysokim płaskowyżu Boliwii i Peru. Jego położenie pokazuje, że naprężenia z granicy płyty mogą przekształcać ląd setki kilometrów dalej.
Bliższe spojrzenie
Nacisk płyty oceanicznej sięga daleko poza wybrzeże Ameryki Południowej i pomaga wypiętrzać Altiplano — wysoki płaskowyż Boliwii i Peru.
Co naukowcy nadal ustalają
Naukowcy są zgodni, że środkowe Andy ulegają deformacji, lecz nie wszyscy wydzielają Altiplano jako osobną płytę. Ten zarys jest jednym ze sposobów uporządkowania szerokiej strefy ruchu.
Płyta anatolijska Płyta regionalna AT
Arabia napiera na północ ku Eurazji, a Anatolia odpowiada ruchem na zachód wzdłuż dwóch głównych stref pęknięć w skałach.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Płyty napierają na siebie
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment kontynentu
- Ruch
- Ogólnie przemieszcza się na zachód względem Eurazji, zwykle o kilka centymetrów rocznie.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Obejmuje większość Turcji między Morzem Czarnym, Morzem Śródziemnym, Arabią i Eurazją.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta eurazjatycka, Płyta afrykańska (nubijska) i Płyta arabska.
Co dzieje się na jej granicach
Dwie długie strefy pęknięć przenoszą dużą część ruchu przesuwczego wzdłuż północnej i wschodniej Turcji. Na południowym wschodzie Arabia nadal napiera na ten region.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Gdy zablokowane odcinki tych stref nagle się przesuwają, mogą powodować niszczące trzęsienia ziemi. Wulkany w szerszym regionie mają kilka przyczyn i nie układają się wzdłuż jednej prostej linii.
Co znajduje się na tej płycie
Obejmuje większość Turcji między Morzem Czarnym, Morzem Śródziemnym, Arabią i Eurazją.
Dlaczego ma znaczenie
To wyraźny przykład fragmentu kontynentu wypychanego poziomo między większymi płytami.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlony element obejmuje większość Turcji między Morzem Czarnym a Morzem Śródziemnym. Jego wydłużony ku zachodowi kształt pomaga pokazać, jak część kontynentu jest wypychana poziomo między większymi płytami.
Bliższe spojrzenie
Arabia napiera na północ ku Eurazji, a Anatolia odpowiada ruchem na zachód wzdłuż dwóch głównych stref pęknięć w skałach.
Szerszy obraz tektoniczny
Gdy Arabia napiera na północ, Anatolia nie może przemieścić się przez Eurazję. Duża jej część przesuwa się więc na zachód między dwiema długimi strefami pęknięć wywołującymi trzęsienia ziemi.
Ukształtowane krajobrazy
Ruch ten kształtuje pasma górskie Turcji, długie doliny, wybrzeża i głęboką strukturę regionu egejskiego.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Główny ruch jest dobrze zmierzony. Badania nadal dotyczą sposobu, w jaki rozkłada się on między liczne wtórne pęknięcia wewnątrz regionu.
Płyta Morza Banda Płyta regionalna BS
W rejonie Morza Banda niegdyś prosta granica subdukcji wygina się w ciasną podkowę i dochodzi do kontynentu australijskiego.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty napierają na siebie
- Wulkany
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment lądu i dna oceanicznego
- Ruch
- Ruch rozkłada się między obracające się elementy, gdy Australia nadal przemieszcza się na północ ku zakrzywionemu regionowi Banda. Jedna prędkość nie opisuje całego układu.
- Pewność wyznaczenia granic
- Ogólny przebieg Główny układ jest dobrze rozpoznany, ale części zarysu dzielą się na mniejsze poruszające się elementy.
Położenie
Leży we wschodniej Indonezji wokół Morza Banda, na północ od Australii i Timoru.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Birds Head, Płyta pacyficzna, Płyta sundajska i Płyta Timor.
Co dzieje się na jej granicach
Wzdłuż części łuku dno oceaniczne nadal wygina się w dół. W pobliżu Timoru gruby materiał kontynentalny wszedł w tę samą strefę, przez co pogrążanie ustąpiło ściskaniu i wypiętrzaniu skał.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Silnie zakrzywione kontakty płyt wywołują trzęsienia ziemi na wielu głębokościach. Pogrążające się dno oceaniczne zasila wulkany, a zderzenie materiału kontynentalnego wypiętrza wyspy i góry.
Co znajduje się na tej płycie
Leży we wschodniej Indonezji wokół Morza Banda, na północ od Australii i Timoru.
Dlaczego ma znaczenie
Uchwyca moment, w którym układ zamykający ocean zaczyna zderzać się z kontynentem.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlony zarys ciasno wygina się wokół Morza Banda i sięga ku Timorowi oraz Australii. Wzdłuż tego łuku pogrążające się dno oceaniczne ustępuje grubemu materiałowi kontynentalnemu, który jest ściskany i wypiętrzany.
Bliższe spojrzenie
W rejonie Morza Banda niegdyś prosta granica subdukcji wygina się w ciasną podkowę i dochodzi do kontynentu australijskiego.
Co naukowcy nadal ustalają
Ogólny zakrzywiony układ jest dobrze rozpoznany, ale ruch dzieli się między kilka małych elementów. Różne mapy naukowe umieszczają część ich granic w innych miejscach.
Szerszy obraz tektoniczny
Łuk Banda zachowuje przejście od pogrążania dna oceanicznego do napierania Australii na ten region. Zmiana ta zachodzi w obrębie tego samego układu w kształcie podkowy.
Ukształtowane krajobrazy
Tworzy głębokie morza, ciasno wygięte łańcuchy wysp, wulkany, wyniesione wyspy koralowe i góry wokół Timoru.
Płyta Nowych Hebrydów Płyta regionalna NH
W pobliżu Vanuatu płyty zbliżają się do siebie z prędkością około 10–12 centymetrów rocznie, co oznacza, że względny ruch na tej granicy należy do szybszych na Ziemi.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Skały rozciągają się za wulkanami
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Wzdłuż części Vanuatu płyta australijska zbliża się do tego regionu z prędkością około 10–12 centymetrów rocznie. Jest to tempo ruchu na granicy, a nie jedna prędkość całej małej płyty.
- Pewność wyznaczenia granic
- Ogólny przebieg Główny układ jest dobrze rozpoznany, ale części zarysu dzielą się na mniejsze poruszające się elementy.
Położenie
Leży w południowo-zachodniej części Pacyfiku, wokół Vanuatu, między Australią a rozległym regionem pacyficznym.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Balmoral Reef, Płyta Conway Reef, Płyta australijska i Płyta pacyficzna.
Co dzieje się na jej granicach
Australijskie dno oceaniczne wygina się w dół przy Vanuatu, a ruch za wyspami wulkanicznymi rozkłada się między mniejsze elementy.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Pogrążające się dno oceaniczne powoduje częste trzęsienia ziemi, w tym głębokie. Woda transportowana w głąb pomaga topić gorętsze skały i zasilać wulkany Vanuatu.
Co znajduje się na tej płycie
Leży w południowo-zachodniej części Pacyfiku, wokół Vanuatu, między Australią a rozległym regionem pacyficznym.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje, jak bardzo szybki ruch płyt może rozkładać się wzdłuż łańcucha wysp i między kilka mniejszych ruchomych elementów.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlona płyta to wąski pas wzdłuż Vanuatu, otoczony znacznie większymi ruchomymi regionami. Jej niewielki rozmiar pokazuje, jak szybki ruch płyt może być rozdzielony między łańcuch wysp i kilka mniejszych elementów.
Bliższe spojrzenie
W pobliżu Vanuatu płyty zbliżają się do siebie z prędkością około 10–12 centymetrów rocznie, co oznacza, że względny ruch na tej granicy należy do szybszych na Ziemi.
Co naukowcy nadal ustalają
Szybka granica przy Vanuatu jest dobrze zmierzona, lecz zachodnia granica małej płyty i ruch za wyspami są różnie dzielone w badaniach regionalnych.
Szerszy obraz tektoniczny
Australia wsuwa się pod region Vanuatu, podczas gdy dno oceaniczne za wyspami wulkanicznymi zmienia kształt. Ten szybki ruch rozkłada się między kilka małych płyt.
Ukształtowane krajobrazy
Proces ten tworzy wulkaniczne wyspy Vanuatu, głębokie doliny oceaniczne, wyniesione wybrzeża i łańcuch aktywnych wulkanów podmorskich.
Płyta Kermadec Płyta regionalna KE
Na północny wschód od Nowej Zelandii obok siebie występują głęboka dolina oceaniczna, łańcuch wulkanów i region rozciągany tektonicznie.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Skały rozciągają się za wulkanami
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Dno Pacyfiku szybko wsuwa się pod część układu w rejonie Kermadec, lecz tempo zmienia się wzdłuż długiej granicy.
- Pewność wyznaczenia granic
- Ogólny przebieg Główny układ jest dobrze rozpoznany, ale części zarysu dzielą się na mniejsze poruszające się elementy.
Położenie
Leży pod południowo-zachodnią częścią Pacyfiku, na północny wschód od Nowej Zelandii, wzdłuż łańcucha wysp Kermadec.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta australijska, Płyta pacyficzna i Płyta Tonga.
Co dzieje się na jej granicach
Po wschodniej stronie płyta pacyficzna wygina się w dół. Nad nią leży łańcuch wysp wulkanicznych, a skalista zewnętrzna powłoka Ziemi za tym łańcuchem jest rozciągana.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Pogrążająca się płyta wywołuje trzęsienia ziemi od płytkich po bardzo głębokie. Woda transportowana w głąb pomaga tworzyć stopioną skałę zasilającą wulkany.
Co znajduje się na tej płycie
Leży pod południowo-zachodnią częścią Pacyfiku, na północny wschód od Nowej Zelandii, wzdłuż łańcucha wysp Kermadec.
Dlaczego ma znaczenie
Zestawia blisko siebie trzy powiązane skutki pogrążania płyty: głęboką dolinę oceaniczną, wulkany i rozciąganie obszaru za nimi.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Długi, wąski zarys biegnie na północny wschód od Nowej Zelandii obok łańcucha wysp wulkanicznych. Ta sama granica płyty tworzy głęboką dolinę oceaniczną, zasila wulkany i rozciąga obszar za nimi.
Bliższe spojrzenie
Na północny wschód od Nowej Zelandii obok siebie występują głęboka dolina oceaniczna, łańcuch wulkanów i region rozciągany tektonicznie.
Co naukowcy nadal ustalają
Główna granica subdukcji jest dobrze rozpoznana, lecz naukowcy w różny sposób dzielą długi region Tonga–Kermadec na mniejsze płyty.
Szerszy obraz tektoniczny
Dno Pacyfiku wygina się pod region Kermadec, a kontakt płyt przemieszcza się i rozciąga obszar za wyspami wulkanicznymi.
Ukształtowane krajobrazy
Tworzy głęboką dolinę oceaniczną, wulkaniczne wyspy Kermadec i młode dno oceaniczne dalej na zachodzie.
Płyta Birds Head Mniejszy ruchomy fragment BH
Zachodnia Nowa Gwinea obraca się, ponieważ ogromne układy płyt australijskiej i pacyficznej nie spotykają się wzdłuż jednej wyraźnej linii.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Płyty napierają na siebie
- Typ płyty
- Możliwy mały fragment kontynentu
- Ruch
- Region wydaje się obracać i przemieszczać względem pobliskich bloków Nowej Gwinei, lecz oszacowania różnią się między badaniami.
- Pewność wyznaczenia granic
- Przybliżony Ten zarys jest jedną z użytecznych interpretacji naukowych. Inne mapy mogą dzielić ten region inaczej.
Położenie
Na niektórych mapach naukowych obejmuje region Bird’s Head na zachodnim krańcu Nowej Gwinei.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Morza Banda, Płyta Caroline i Płyta Maoke.
Co dzieje się na jej granicach
Ruch rozkłada się między kilka stref pęknięć wokół zachodniej Nowej Gwinei, zamiast skupiać na jednej prostej granicy.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Trzęsienia ziemi występują, gdy sąsiednie elementy napierają na siebie, oddalają się lub przesuwają obok siebie.
Co znajduje się na tej płycie
Na niektórych mapach naukowych obejmuje region Bird’s Head na zachodnim krańcu Nowej Gwinei.
Dlaczego ma znaczenie
Pomaga wyjaśnić, dlaczego Nową Gwineę trzeba przedstawiać jako kilka ruchomych elementów, a nie jedną granicę między dwiema ogromnymi płytami.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Wokół zachodniego krańca Nowej Gwinei skupia się kilka krótkich zarysów. Podświetlony element pokazuje, że ruch rozkłada się tu między wiele pęknięć, a nie jedną wyraźną granicę płyt.
Bliższe spojrzenie
Zachodnia Nowa Gwinea obraca się, ponieważ ogromne układy płyt australijskiej i pacyficznej nie spotykają się wzdłuż jednej wyraźnej linii.
Co naukowcy nadal ustalają
Naukowcy są zgodni, że zachodnia Nowa Gwinea porusza się w złożony sposób, ale nie wszyscy wydzielają osobną płytę Bird’s Head ani wyznaczają jej granice tak samo.
Płyta birmańska Płyta regionalna BU
Na zachód od Mjanmy płyty spotykają się pod kątem. Część ruchu kieruje się w dół pod dnem morskim, a pozostała część przenosi się poziomo przez ląd.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Płyty napierają na siebie
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment lądu i dna oceanicznego
- Ruch
- Indie zbliżają się do Azji Południowo-Wschodniej pod kątem, dlatego płyta birmańska przemieszcza się na północ, jednocześnie przejmując część ruchu przesuwczego.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Leży wzdłuż zachodniej Mjanmy i regionu Wysp Andamańskich, między Indiami a płytą sundajską.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta indyjska i Płyta sundajska.
Co dzieje się na jej granicach
Dno oceaniczne wygina się w dół na zachód od wysp. Dalej w głębi lądu duża strefa pęknięcia przenosi znaczną część ruchu przesuwczego na północ przez Mjanmę.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Podmorski kontakt może wywoływać bardzo duże trzęsienia ziemi i przemieszczenia dna morskiego. Pęknięcia na lądzie powodują płytsze trzęsienia ziemi, a stopiona skała zasila wulkany wzdłuż łańcucha wysp.
Co znajduje się na tej płycie
Leży wzdłuż zachodniej Mjanmy i regionu Wysp Andamańskich, między Indiami a płytą sundajską.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje, jak jeden ukośny ruch płyt może rozdzielać się na ruch w dół u wybrzeży i ruch przesuwczy na lądzie.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Wąski zarys biegnie od zachodniej Mjanmy ku regionowi Wysp Andamańskich. Łączy pogrążanie się dna oceanicznego u wybrzeży z dużą strefą ruchu przesuwczego na lądzie.
Bliższe spojrzenie
Na zachód od Mjanmy płyty spotykają się pod kątem. Część ruchu kieruje się w dół pod dnem morskim, a pozostała część przenosi się poziomo przez ląd.
Szerszy obraz tektoniczny
Ponieważ Indie zbliżają się pod kątem, ruch się rozdziela. Dno oceaniczne pogrąża się na zachód od wysp, a element birmański przesuwa się na północ wzdłuż Mjanmy.
Ukształtowane krajobrazy
Ruch ten kształtuje Wyspy Andamańskie, długie doliny Mjanmy, głębokie wody u wybrzeży i łańcuch wulkanów.
Płyta Woodlark Mniejszy ruchomy fragment WL
Na wschód od Nowej Gwinei kontynent jest rozrywany, a w tym samym regionie strefa rozciągania przechodzi w obszar nowo powstającego dna oceanicznego.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment lądu i dna oceanicznego
- Ruch
- Obie strony oddalają się od siebie, lecz prędkość i kierunek różnią się między kilkoma mniejszymi elementami.
- Pewność wyznaczenia granic
- Ogólny przebieg Główny układ jest dobrze rozpoznany, ale części zarysu dzielą się na mniejsze poruszające się elementy.
Położenie
Leży na wschód od Nowej Gwinei, w obrębie Morza Woodlark i wokół niego.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Morza Salomona, Płyta Birds Head, Płyta australijska i Płyta Maoke.
Co dzieje się na jej granicach
W pobliżu Nowej Gwinei skały stanowiące część kontynentu są rozciągane i pękają. Dalej na wschód szczelina jest już na tyle szeroka, że stopiona skała może zastygać jako nowe dno oceaniczne.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Pękanie i przesuwanie skał powoduje częste trzęsienia ziemi. Wznosząca się stopiona skała tworzy nowe dno oceaniczne tam, gdzie rozdzielenie jest największe.
Co znajduje się na tej płycie
Leży na wschód od Nowej Gwinei, w obrębie Morza Woodlark i wokół niego.
Dlaczego ma znaczenie
Pozwala naukowcom badać przejście od kontynentu zaczynającego się dzielić do młodego oceanu, który już powstaje.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlona płyta zaczyna się na skraju Nowej Gwinei i sięga na wschód w ocean. Na tym krótkim odcinku rozciągany materiał kontynentalny ustępuje nowemu dnu oceanicznemu.
Bliższe spojrzenie
Na wschód od Nowej Gwinei kontynent jest rozrywany, a w tym samym regionie strefa rozciągania przechodzi w obszar nowo powstającego dna oceanicznego.
Co naukowcy nadal ustalają
Aktywna strefa rozciągania jest dobrze obserwowana, lecz jej granice były wielokrotnie przerysowywane wraz z poprawą pomiarów satelitarnych i dna morskiego.
Płyta mariańska Płyta regionalna MA
Głębia Challengera, najgłębszy zmierzony punkt oceanu, leży tam, gdzie dno Pacyfiku wygina się w dół. Znajduje się głębiej pod poziomem morza, niż Mount Everest wznosi się nad nim.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały rozciągają się za wulkanami
- Wulkany
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Kluczowym ruchem jest wyginanie się płyty pacyficznej i jej przemieszczanie pod część układu po stronie Marianów.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Leży w zachodniej części Pacyfiku, na wschód od płyty Morza Filipińskiego i przy Marianach.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Morza Filipińskiego i Płyta pacyficzna.
Co dzieje się na jej granicach
Bardzo głęboka dolina oceaniczna wyznacza wschodnią granicę. Nad pogrążającą się płytą leży łańcuch wysp wulkanicznych, a region za tymi wyspami jest rozciągany.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Trzęsienia ziemi występują wzdłuż płyty schodzącej na wielkie głębokości. Woda transportowana wraz z nią pomaga topić gorętsze skały i zasilać mariańskie wulkany.
Co znajduje się na tej płycie
Leży w zachodniej części Pacyfiku, na wschód od płyty Morza Filipińskiego i przy Marianach.
Dlaczego ma znaczenie
Łączy najgłębszy krajobraz oceaniczny na Ziemi z ruchem płyt, który powoduje głębokie trzęsienia ziemi i wulkanizm.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Wąska podświetlona płyta podąża za łukiem Marianów. Jej wschodnia granica wyznacza układ, który tworzy najgłębszą dolinę oceaniczną na Ziemi, głębokie trzęsienia ziemi i łańcuch wulkanów.
Bliższe spojrzenie
Głębia Challengera, najgłębszy zmierzony punkt oceanu, leży tam, gdzie dno Pacyfiku wygina się w dół. Znajduje się głębiej pod poziomem morza, niż Mount Everest wznosi się nad nim.
Szerszy obraz tektoniczny
Stare dno Pacyfiku stromo wygina się w dół przy Marianach. To strome pogrążanie pomaga wyjaśnić zarówno wyjątkową głębokość oceanu, jak i trzęsienia ziemi daleko pod powierzchnią.
Ukształtowane krajobrazy
Układ ten tworzy Głębię Challengera, Mariany, aktywne wulkany podmorskie i nowe dno oceaniczne za łańcuchem wysp.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Ogólny ruch jest dobrze rozpoznany. Naukowcy nadal mapują szczegółowy kształt pogrążającej się płyty i liczne małe pęknięcia nad nią.
Płyta Morza Moluckiego Mniejszy ruchomy fragment MS
Pozostałe dno oceaniczne Morza Moluckiego jest pochłaniane jednocześnie z obu stron.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty napierają na siebie
- Wulkany
- Typ płyty
- Możliwy mały fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Zamiast przemieszczać się jako jedna zwarta płyta, pozostałe dno oceaniczne jest wciskane w dół w przeciwnych kierunkach po obu stronach.
- Pewność wyznaczenia granic
- Przybliżony Ten zarys jest jedną z użytecznych interpretacji naukowych. Inne mapy mogą dzielić ten region inaczej.
Położenie
Leży we wschodniej Indonezji między wulkanicznymi łańcuchami wysp Sangihe i Halmahera.
Sąsiednie płyty i granice
Sąsiednie płyty są widoczne jako zarysy otaczające wybrany obszar.
Co dzieje się na jej granicach
Jedna strona wsuwa się pod łańcuch wysp Sangihe, a druga pod Halmaherę. Przestrzeń między nimi się zamyka.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Dwa przeciwne układy subdukcji wywołują trzęsienia ziemi na wielu głębokościach i zasilają wulkany po obu stronach morza.
Co znajduje się na tej płycie
Leży we wschodniej Indonezji między wulkanicznymi łańcuchami wysp Sangihe i Halmahera.
Dlaczego ma znaczenie
To najlepiej znany przykład małego obszaru oceanicznego zamykanego przez pogrążanie z obu stron.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Maleńki podświetlony obszar leży między dwoma zakrzywionymi łańcuchami wysp wulkanicznych. Dno oceaniczne pogrąża się po obu stronach, dlatego przestrzeń między łańcuchami jest pochłaniana z dwóch kierunków.
Bliższe spojrzenie
Pozostałe dno oceaniczne Morza Moluckiego jest pochłaniane jednocześnie z obu stron.
Co naukowcy nadal ustalają
Pogrążanie z obu stron jest dobrze potwierdzone, lecz pozostałe dno Morza Moluckiego zachowuje się bardziej jak zamykający się fragment niż stabilna, długowieczna płyta.
Płyta egejska Płyta regionalna AS
Region Morza Egejskiego jest rozciągany, mimo że otaczające go większe płyty napierają na siebie.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Płyty napierają na siebie
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment kontynentu
- Ruch
- Pomiary satelitarne wskazują na ogólny ruch na południe lub południowy zachód z prędkością około 2–3 centymetrów rocznie, podczas gdy sam region również rozciąga się wewnętrznie.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Obejmuje Morze Egejskie, Grecję i zachodnią Turcję, na północ od wschodniej części Morza Śródziemnego.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta anatolijska, Płyta eurazjatycka i Płyta afrykańska (nubijska).
Co dzieje się na jej granicach
Na południu afrykańskie dno oceaniczne przemieszcza się w dół. Gdy ta granica subdukcji się cofa, pomaga rozciągać region egejski za nią.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Rozciąganie otwiera liczne pęknięcia powodujące częste płytkie trzęsienia ziemi. Pogrążające się na południu dno oceaniczne pomaga również zasilać wulkany, między innymi na wyspach Morza Egejskiego.
Co znajduje się na tej płycie
Obejmuje Morze Egejskie, Grecję i zachodnią Turcję, na północ od wschodniej części Morza Śródziemnego.
Dlaczego ma znaczenie
Wyjaśnia pozorną sprzeczność: sąsiednie płyty mogą napierać na siebie, podczas gdy skały za granicą subdukcji są rozciągane.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlony zarys łączy Grecję, Morze Egejskie i zachodnią Turcję w jeden mały ruchomy element. Naukowcy wydzielają go, ponieważ region ten porusza się i rozciąga inaczej niż znacznie większy ląd na północy.
Bliższe spojrzenie
Region Morza Egejskiego jest rozciągany, mimo że otaczające go większe płyty napierają na siebie.
Szerszy obraz tektoniczny
Afrykańskie dno oceaniczne pogrąża się na południe od Grecji. Gdy ta granica przesuwa się na południe, pomaga rozciągać region egejski, mimo że w skali ogólnej Afryka i Eurazja zbliżają się do siebie.
Ukształtowane krajobrazy
Ruch ten kształtuje Morze Egejskie, greckie wyspy, głębokie wody Morza Śródziemnego, wulkany takie jak Santoryn i liczne doliny związane z trzęsieniami ziemi.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Ruch ku południu i rozciąganie są dobrze zmierzone. Naukowcy nadal badają, jaka część tego zjawiska wynika z pogrążającej się płyty, a jaka z ruchów dalej na wschodzie.
Płyta North Bismarck Mniejszy ruchomy fragment NB
Na północ od Papui-Nowej Gwinei ruch płyt rozkłada się między wiele krótkich pęknięć i małych elementów. North Bismarck jest jednym z możliwych elementów tego układu.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Typ płyty
- Możliwy mały fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Naukowcy nie wyznaczają jednej wiarygodnej prędkości dla całego zarysu. Ruch rozkłada się między ten obszar a regiony Manus i South Bismarck.
- Pewność wyznaczenia granic
- Przybliżony Ten zarys jest jedną z użytecznych interpretacji naukowych. Inne mapy mogą dzielić ten region inaczej.
Położenie
Leży na Morzu Bismarcka, na północ od Papui-Nowej Gwinei.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta South Bismarck, Płyta Caroline, Płyta pacyficzna i Płyta Manus.
Co dzieje się na jej granicach
Wzdłuż niektórych pęknięć zachodzi ruch przesuwczy, a inne krótkie odcinki rozciągają się i tworzą młode dno oceaniczne.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Częste płytkie trzęsienia ziemi wskazują miejsca, w których te małe elementy poruszają się względem siebie.
Co znajduje się na tej płycie
Leży na Morzu Bismarcka, na północ od Papui-Nowej Gwinei.
Dlaczego ma znaczenie
To użyteczny sposób uporządkowania gęstego pasa trzęsień ziemi, którego nie da się wyjaśnić jedną prostą granicą płyty.
Co pomaga wyjaśnić zarys
W morzu na północ od Papui-Nowej Gwinei skupia się wiele krótkich zarysów. Podświetlony obszar jest jednym ze sposobów podziału rzeczywistego pasa trzęsień ziemi na mniejsze elementy, których ruch można testować.
Bliższe spojrzenie
Na północ od Papui-Nowej Gwinei ruch płyt rozkłada się między wiele krótkich pęknięć i małych elementów. North Bismarck jest jednym z możliwych elementów tego układu.
Co naukowcy nadal ustalają
Niektóre badania wyróżniają płytę North Bismarck, a inne traktują jej części jako stare lub nieaktywne. Ten zarys jest interpretacją naukową, a nie ustaloną granicą.
Płyta Juan de Fuca Płyta regionalna JF
Wąski pas dna oceanicznego u północno-zachodnich wybrzeży Pacyfiku może wywoływać skutki znacznie większe, niż sugeruje jego rozmiar.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Góry się wypiętrzają
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Nowe dno oceaniczne powstaje wzdłuż jej zachodniej granicy, przemieszcza się na wschód i północny wschód, a następnie wygina pod Amerykę Północną.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Leży u wybrzeży północnej Kalifornii, Oregonu, stanu Waszyngton i wyspy Vancouver.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta północnoamerykańska i Płyta pacyficzna.
Co dzieje się na jej granicach
Po jednej stronie płyta powstaje, a po drugiej jest pochłaniana. Miejsce, w którym wsuwa się pod Amerykę Północną, nazywa się Cascadią — jest to długi kontakt płyt u północno-zachodnich wybrzeży Pacyfiku.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Kontakt w strefie Cascadia może pozostawać zablokowany przez stulecia, a następnie wywołać bardzo duże trzęsienie ziemi. Pogrążająca się płyta pomaga także zasilać wulkany Gór Kaskadowych w głębi lądu.
Co znajduje się na tej płycie
Leży u wybrzeży północnej Kalifornii, Oregonu, stanu Waszyngton i wyspy Vancouver.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje, jak mała płyta może kształtować zagrożenia sejsmiczne i wulkaniczne na ogromnym obszarze wybrzeża.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Cienki pas dna oceanicznego leży między Pacyfikiem a północno-zachodnim wybrzeżem Ameryki Północnej. Niewielka szerokość ukrywa jego duży wpływ na trzęsienia ziemi i wulkany od północnej Kalifornii po Kanadę.
Bliższe spojrzenie
Wąski pas dna oceanicznego u północno-zachodnich wybrzeży Pacyfiku może wywoływać skutki znacznie większe, niż sugeruje jego rozmiar.
Szerszy obraz tektoniczny
Juan de Fuca jest zachowanym fragmentem znacznie większej płyty oceanicznej, która była stopniowo pochłaniana pod Ameryką Północną.
Ukształtowane krajobrazy
Jej ruch kształtuje obszary morskie północno-zachodniego wybrzeża Pacyfiku, wulkany Gór Kaskadowych, góry przybrzeżne i głębokie struktury pod kontynentem.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Płyta jest dobrze poznana. Naukowcy nadal poprawiają oszacowania tego, gdzie jej kontakt z Ameryką Północną jest zablokowany i jak stopień blokowania zmienia się wzdłuż granicy.
Płyta okinawska Mniejszy ruchomy fragment ON
Okinawa opowiada zaskakującą historię dwóch procesów: w pobliżu wysp wulkanicznych płyty napierają na siebie, a skały za tymi wyspami są rozciągane.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Skały rozciągają się za wulkanami
- Typ płyty
- Możliwy mały fragment lądu i dna oceanicznego
- Ruch
- Nie ma jednej wiarygodnej prędkości dla całego zarysu. Najwyraźniejszym ruchem jest rozciąganie skalistej zewnętrznej powłoki Ziemi za wulkanicznymi wyspami Riukiu.
- Pewność wyznaczenia granic
- Przybliżony Ten zarys jest jedną z użytecznych interpretacji naukowych. Inne mapy mogą dzielić ten region inaczej.
Położenie
Leży między Tajwanem a południową Japonią, wokół wysp Riukiu i morza bezpośrednio na zachód od nich.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Morza Filipińskiego, Płyta eurazjatycka i Płyta Jangcy.
Co dzieje się na jej granicach
W pobliżu Tajwanu płyty napierają na siebie. Dalej na północny wschód jedna płyta pogrąża się pod drugą i tworzy łańcuch wulkanicznych wysp Riukiu. Za tymi wyspami skały powoli się rozciągają.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Pogrążająca się płyta wywołuje trzęsienia ziemi i pomaga zasilać wulkany. Rozciąganie za wyspami powoduje dodatkowe płytkie trzęsienia ziemi.
Co znajduje się na tej płycie
Leży między Tajwanem a południową Japonią, wokół wysp Riukiu i morza bezpośrednio na zachód od nich.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje, że napieranie płyt i rozciąganie skał mogą zachodzić obok siebie w jednym powiązanym układzie tektonicznym.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Wąski podświetlony obszar biegnie od Tajwanu ku południowej Japonii, tuż na zachód od długiego łańcucha wysp. Jego położenie pokazuje, jak skały mogą być ściskane na jednym końcu i rozciągane dalej wzdłuż tego samego układu.
Bliższe spojrzenie
Okinawa opowiada zaskakującą historię dwóch procesów: w pobliżu wysp wulkanicznych płyty napierają na siebie, a skały za tymi wyspami są rozciągane.
Co naukowcy nadal ustalają
Naukowcy są zgodni, że region ten jest rozciągany, lecz nie wszyscy wydzielają Okinawę jako osobną płytę ani umieszczają jej granice dokładnie w tych samych miejscach.
Płyta Timor Mniejszy ruchomy fragment TI
W pobliżu Timoru gruby materiał kontynentalny Australii dotarł do strefy, która wcześniej pochłaniała wyłącznie dno oceaniczne, zmieniając subdukcję w proces górotwórczy.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty napierają na siebie
- Góry się wypiętrzają
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment lądu i dna oceanicznego
- Ruch
- Australia nadal przemieszcza się na północ ku temu regionowi, lecz ruch rozkłada się między kilka małych elementów i nie da się go sensownie opisać jedną prędkością.
- Pewność wyznaczenia granic
- Ogólny przebieg Główny układ jest dobrze rozpoznany, ale części zarysu dzielą się na mniejsze poruszające się elementy.
Położenie
Leży wokół Timoru i zewnętrznego łańcucha wysp Banda, bezpośrednio na północ od Australii.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta australijska, Płyta Morza Banda i Płyta sundajska.
Co dzieje się na jej granicach
Dno oceaniczne może łatwo się pogrążać, lecz gruby materiał kontynentalny stawia większy opór. Gdy Australia dociera do tej strefy, skały są zamiast tego ściskane, nasuwane na siebie i wypiętrzane.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Zmieniający się kontakt płyt powoduje silne trzęsienia ziemi. Tam, gdzie do układu wszedł materiał kontynentalny, ciągłość wulkanizmu słabnie.
Co znajduje się na tej płycie
Leży wokół Timoru i zewnętrznego łańcucha wysp Banda, bezpośrednio na północ od Australii.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje zachodzącą właśnie dużą zmianę: granica, która wcześniej pochłaniała dno oceaniczne, staje się strefą kolizji między kontynentalnym obrzeżem Australii a łukiem wulkanicznym Banda.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlony element leży tam, gdzie zakrzywiony indonezyjski system wysp spotyka Australię. Jego położenie pokazuje trwającą zmianę: od pogrążania dna oceanicznego do ściskania i wypiętrzania materiału kontynentalnego.
Bliższe spojrzenie
W pobliżu Timoru gruby materiał kontynentalny Australii dotarł do strefy, która wcześniej pochłaniała wyłącznie dno oceaniczne, zmieniając subdukcję w proces górotwórczy.
Co naukowcy nadal ustalają
Timor najlepiej rozumieć jako jeden ruchomy element w szerokiej strefie kolizji między kontynentalnym obrzeżem Australii a łukiem Banda. Jego granice nie zachowują się jak wyraźne krawędzie dużej, stabilnej płyty.
Płyta Sandwich Płyta regionalna SW
Daleko na wschód od Ameryki Południowej dno oceaniczne pogrąża się pod małą płytą i zasila jeden z najbardziej odległych łańcuchów aktywnych wulkanów na Ziemi.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Skały rozciągają się za wulkanami
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Dno oceaniczne niesione przez płytę południowoamerykańską przemieszcza się pod płytę Sandwich. Dalej na zachód płyty Sandwich i Scotia oddalają się od siebie wzdłuż Wschodniego Grzbietu Scotia.
- Pewność wyznaczenia granic
- Ogólny przebieg Główny układ jest dobrze rozpoznany, ale części zarysu dzielą się na mniejsze poruszające się elementy.
Położenie
Leży pod łańcuchem Sandwich Południowych, na wschód od Morza Scotia w południowym Atlantyku.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta południowoamerykańska, Płyta antarktyczna i Płyta Scotia.
Co dzieje się na jej granicach
Wschodnią granicę wyznacza głęboka dolina oceaniczna, gdzie jedna płyta wygina się w dół. Za wyspami wulkanicznymi, gdy region się rozciąga, powstaje nowe dno oceaniczne.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Pogrążająca się płyta wywołuje silne trzęsienia ziemi i dostarcza wodę, która pomaga topić gorętsze skały pod wulkanami wyspowymi.
Co znajduje się na tej płycie
Leży pod łańcuchem Sandwich Południowych, na wschód od Morza Scotia w południowym Atlantyku.
Dlaczego ma znaczenie
Dopełnia obraz regionu Scotia, łącząc ruch przesuwczy płyt na zachodzie z pogrążaniem dna oceanicznego i wulkanizmem na wschodzie.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Wąski zarys zakrzywia się wokół Sandwich Południowych na południowym Atlantyku. Łączy ruch przesuwczy płyt dalej na zachodzie z pogrążaniem dna oceanicznego i wulkanizmem na wschodnim krańcu.
Bliższe spojrzenie
Daleko na wschód od Ameryki Południowej dno oceaniczne pogrąża się pod małą płytą i zasila jeden z najbardziej odległych łańcuchów aktywnych wulkanów na Ziemi.
Co naukowcy nadal ustalają
Ruch jest rzeczywisty i aktywny, lecz naukowcy zwykle rozumieją tę małą płytę jako część większego układu Scotia–Sandwich Południowe.
Płyta South Bismarck Mniejszy ruchomy fragment SB
W pobliżu Papui-Nowej Gwinei ruch dwóch ogromnych układów płyt rozkłada się między kilka znacznie mniejszych elementów. South Bismarck jest jednym z nich.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment lądu i dna oceanicznego
- Ruch
- Ruch jest przenoszony przez kilka stref przesuwczych i rozciągających, dlatego jedna prędkość dla całej płyty byłaby myląca.
- Pewność wyznaczenia granic
- Ogólny przebieg Główny układ jest dobrze rozpoznany, ale części zarysu dzielą się na mniejsze poruszające się elementy.
Położenie
Leży w południowej części Morza Bismarcka, w pobliżu Nowej Brytanii i północnego wybrzeża Papui-Nowej Gwinei.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta North Bismarck, Płyta Morza Salomona i Płyta Manus.
Co dzieje się na jej granicach
Niektóre krótkie granice przesuwają się poziomo, a inne rozciągają. W pobliżu dno oceaniczne również pogrąża się pod region wyspowy.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Gęsta sieć ruchomych pęknięć powoduje częste płytkie trzęsienia ziemi. Pogrążające się w pobliżu dno oceaniczne zasila wulkany Nowej Brytanii.
Co znajduje się na tej płycie
Leży w południowej części Morza Bismarcka, w pobliżu Nowej Brytanii i północnego wybrzeża Papui-Nowej Gwinei.
Dlaczego ma znaczenie
Pomaga wyjaśnić, dlaczego region ten wymaga kilku małych ruchomych elementów zamiast jednej granicy między płytami australijską i pacyficzną.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Kilka małych zarysów spotyka się wzdłuż północnego wybrzeża Papui-Nowej Gwinei. Podświetlony element pomaga podzielić ruch, który jest zbyt złożony, by opisać go jedną granicą między ogromnymi regionami Australii i Pacyfiku.
Bliższe spojrzenie
W pobliżu Papui-Nowej Gwinei ruch dwóch ogromnych układów płyt rozkłada się między kilka znacznie mniejszych elementów. South Bismarck jest jednym z nich.
Co naukowcy nadal ustalają
Naukowcy często wyróżniają płytę South Bismarck, lecz jej granice z Manus i North Bismarck są złożone i mogą być rysowane inaczej.
Płyta panamska Mniejszy ruchomy fragment PM
Panama to coś więcej niż pomost lądowy. Jest także ruchomym łącznikiem między Ameryką Środkową a północnymi Andami.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Płyty napierają na siebie
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment kontynentu
- Ruch
- Pomiary satelitarne często wskazują na ruch ku północy względem Karaibów, podczas gdy sam blok również ulega wewnętrznym deformacjom.
- Pewność wyznaczenia granic
- Ogólny przebieg Główny układ jest dobrze rozpoznany, ale części zarysu dzielą się na mniejsze poruszające się elementy.
Położenie
Obejmuje Panamę i części Kostaryki między Karaibami, Pacyfikiem i północną częścią Ameryki Południowej.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta północnoandyjska, Płyta karaibska i Płyta kokosowa.
Co dzieje się na jej granicach
Na zachodzie płyta Cocos wsuwa się pod Amerykę Środkową. Na wschodzie Panama napiera na północne Andy i przenosi ruch w głąb kontynentu.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Pogrążające się dno oceaniczne napędza trzęsienia ziemi i wulkanizm w kierunku Kostaryki. Dalej na wschód ściskane i przesuwające się skały powodują trzęsienia ziemi bez jednej prostej linii wulkanicznej.
Co znajduje się na tej płycie
Obejmuje Panamę i części Kostaryki między Karaibami, Pacyfikiem i północną częścią Ameryki Południowej.
Dlaczego ma znaczenie
Przenosi ruch płyt od granicy oceanicznej do pasa górskiego na lądzie.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlony element przecina wąski pomost lądowy od Kostaryki ku północnej części Ameryki Południowej. Przenosi ruch z oceanicznej granicy płyty do gór położonych daleko w głębi lądu.
Bliższe spojrzenie
Panama to coś więcej niż pomost lądowy. Jest także ruchomym łącznikiem między Ameryką Środkową a północnymi Andami.
Co naukowcy nadal ustalają
Region Panamy wyraźnie porusza się względem sąsiadów, lecz nie jest idealnie sztywny. Naukowcy mogą opisywać go jako płytę, klin lub kilka połączonych elementów.
Płyta Tonga Płyta regionalna TO
W pobliżu północnej Tongi płyty zbliżają się do siebie z prędkością dochodzącą do około 24 centymetrów rocznie — to jedna z najszybszych zmierzonych prędkości względnego ruchu na granicy płyt na Ziemi.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Skały rozciągają się za wulkanami
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment dna oceanicznego
- Ruch
- W pobliżu północnej Tongi płyta pacyficzna zbliża się do łańcucha wysp z prędkością do około 24 centymetrów rocznie. Jest to tempo względnego ruchu płyt na granicy, a nie prędkość całej płyty Tonga.
- Pewność wyznaczenia granic
- Dobrze wyznaczony Naukowcy są w dużej mierze zgodni co do zarysu tej płyty i jej ogólnego ruchu. Mapa nadal pomija wiele mniejszych nieciągłości.
Położenie
Leży w południowo-zachodniej części Pacyfiku wzdłuż łańcucha wysp Tonga, na wschód od Fidżi i na północ od Kermadec.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Niuafo'ou, Płyta Kermadec, Płyta pacyficzna i Płyta Futuna.
Co dzieje się na jej granicach
Po wschodniej stronie dno Pacyfiku wygina się w dół. Za wyspami wulkanicznymi skalista zewnętrzna powłoka Ziemi rozciąga się i tworzy nowe dno oceaniczne.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Szybkie pogrążanie powoduje częste trzęsienia ziemi od płytkich po bardzo głębokie. Woda transportowana w głąb pomaga tworzyć stopioną skałę zasilającą wulkany Tonga.
Co znajduje się na tej płycie
Leży w południowo-zachodniej części Pacyfiku wzdłuż łańcucha wysp Tonga, na wschód od Fidżi i na północ od Kermadec.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje, jak bardzo szybka granica subdukcji może jednocześnie rozciągać region znajdujący się za nią.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Długi, wąski zarys biegnie wzdłuż łańcucha wysp Tonga na wschód od Fidżi. Jego kształt łączy bardzo szybkie pogrążanie dna oceanicznego po jednej stronie z otwieraniem nowego dna oceanicznego za wyspami.
Bliższe spojrzenie
W pobliżu północnej Tongi płyty zbliżają się do siebie z prędkością dochodzącą do około 24 centymetrów rocznie — to jedna z najszybszych zmierzonych prędkości względnego ruchu na granicy płyt na Ziemi.
Szerszy obraz tektoniczny
Płyta pacyficzna bardzo szybko pogrąża się przy Tonga. Gdy granica subdukcji przesuwa się na wschód, rozciąga dno oceaniczne za wyspami wulkanicznymi.
Ukształtowane krajobrazy
Układ ten tworzy jedną z najgłębszych dolin oceanicznych, wulkany Tonga, aktywne kominy podmorskie i nowe dno oceaniczne dalej na zachodzie.
Co naukowcy nadal doprecyzowują
Wyjątkowo duża prędkość na granicy jest dobrze zmierzona. Sposób, w jaki ruch rozkłada się między małe płyty za Tongą, pozostaje złożony.
Płyta Balmoral Reef Bardzo mały ruchomy fragment BR
Na północ od Fidżi nowe dno oceaniczne powstaje w rozczłonkowanej sieci, a nie wzdłuż jednego ciągłego pęknięcia. Balmoral Reef jest jednym z możliwych elementów między tymi strefami.
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Wulkany
- Typ płyty
- Możliwy mały fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Jej ruch zależy od tego, jak naukowcy dzielą otaczający region północnego Fidżi na małe płyty.
- Pewność wyznaczenia granic
- Przybliżony Ten zarys jest jedną z użytecznych interpretacji naukowych. Inne mapy mogą dzielić ten region inaczej.
Położenie
Leży na północ od Fidżi, między układami płyt Vanuatu i Tonga.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Nowych Hebrydów, Płyta Conway Reef, Płyta australijska i Płyta pacyficzna.
Co dzieje się na jej granicach
Krótkie odcinki rozciągają się, przesuwają poziomo lub napierają na siebie, gdy szerszy region dostosowuje się między znacznie większymi płytami.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Płytkie trzęsienia ziemi wyznaczają ruchome pęknięcia, a pobliskie pogrążające się dno oceaniczne zasila wulkany wokół łańcuchów wysp.
Co znajduje się na tej płycie
Leży na północ od Fidżi, między układami płyt Vanuatu i Tonga.
Dlaczego ma znaczenie
Pomaga przełożyć złożoną sieć młodego dna oceanicznego na mapę mniejszych ruchomych elementów.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Na północ od Fidżi skupia się kilka maleńkich zarysów. Podświetlony kształt jest jednym z naukowych sposobów podziału ruchu, którego nie da się jednoznacznie wyjaśnić jedną dużą płytą.
Bliższe spojrzenie
Na północ od Fidżi nowe dno oceaniczne powstaje w rozczłonkowanej sieci, a nie wzdłuż jednego ciągłego pęknięcia. Balmoral Reef jest jednym z możliwych elementów między tymi strefami.
Co naukowcy nadal ustalają
Balmoral Reef jest użyteczną interpretacją regionu północnego Fidżi, lecz obszar zmienia kształt i może zawierać więcej małych elementów, niż pokazuje ta globalna mapa.
Płyta Easter Bardzo mały ruchomy fragment EA
Płyta Easter nie leży pod Wyspą Wielkanocną. Jest obracającym się skrawkiem młodego dna oceanicznego około 350 kilometrów na zachód od wyspy.
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Wulkany
- Typ płyty
- Możliwy mały fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Mała płyta obraca się tam, gdzie dwa pobliskie pęknięcia tworzą nowe dno oceaniczne i częściowo się nakładają.
- Pewność wyznaczenia granic
- Przybliżony Ten zarys jest jedną z użytecznych interpretacji naukowych. Inne mapy mogą dzielić ten region inaczej.
Położenie
Leży w południowo-wschodniej części Pacyfiku około 350 kilometrów na zachód od Wyspy Wielkanocnej. Sama wyspa znajduje się na płycie Nazca.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta pacyficzna i Płyta Nazca.
Co dzieje się na jej granicach
Wzdłuż jej boków powstaje nowe dno oceaniczne, a ruch przesuwczy i obrót przekształcają wąską strefę nakładania między większymi płytami.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Większość trzęsień ziemi wiąże się tu z płytkim pękaniem i rozciąganiem młodego dna oceanicznego. Wulkany powstają tam, gdzie przez otwierające się pęknięcia unosi się stopiona skała.
Co znajduje się na tej płycie
Leży w południowo-wschodniej części Pacyfiku około 350 kilometrów na zachód od Wyspy Wielkanocnej. Sama wyspa znajduje się na płycie Nazca.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje, jak mała, przejściowa płyta może powstać, gdy szybko poruszająca się granica oceaniczna nie może połączyć się w jedną prostą linię.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlony skrawek leży na zachód od Wyspy Wielkanocnej, a nie pod samą wyspą. Powstał tam, gdzie ruchoma granica oceaniczna nakłada się na siebie zamiast łączyć w jedną prostą linię.
Bliższe spojrzenie
Płyta Easter nie leży pod Wyspą Wielkanocną. Jest obracającym się skrawkiem młodego dna oceanicznego około 350 kilometrów na zachód od wyspy.
Co naukowcy nadal ustalają
Naukowcy potrafią mierzyć obrót tej małej płyty, lecz jest ona strukturą przejściową, która zmienia się w miarę rozwoju otaczających ją pęknięć.
Płyta Szetlandów Południowych Bardzo mały ruchomy fragment SL
W pobliżu Półwyspu Antarktycznego pozostałości starszej granicy subdukcji nakładają się na nowszy region, który jest rozciągany.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Skały rozciągają się za wulkanami
- Typ płyty
- Możliwy mały fragment lądu i dna oceanicznego
- Ruch
- Morze między wyspami a półwyspem powoli się poszerza, a starsze struktury płyt nadal wpływają na region.
- Pewność wyznaczenia granic
- Przybliżony Ten zarys jest jedną z użytecznych interpretacji naukowych. Inne mapy mogą dzielić ten region inaczej.
Położenie
Leży wokół Szetlandów Południowych i morza bezpośrednio na północ od Półwyspu Antarktycznego.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta antarktyczna, Płyta pacyficzna i Płyta Scotia.
Co dzieje się na jej granicach
Niektóre pęknięcia są rozciągane, a wzdłuż innych zachodzi ruch przesuwczy — wszystko w strefie odziedziczonej po starszym układzie subdukcji.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Płytkie trzęsienia ziemi występują wzdłuż nowszych pęknięć. Wulkanizm odzwierciedla zarówno współczesne rozciąganie, jak i starszą historię pogrążania dna oceanicznego w tym regionie.
Co znajduje się na tej płycie
Leży wokół Szetlandów Południowych i morza bezpośrednio na północ od Półwyspu Antarktycznego.
Dlaczego ma znaczenie
Pozwala naukowcom badać, jak jeden rodzaj granicy płyt zanika, podczas gdy w tym samym miejscu zaczyna działać inny.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlony pas leży między Szetlandami Południowymi a Półwyspem Antarktycznym. Zachowuje mały ruchomy element w miejscu, gdzie starszy układ płyt zanika, a nowy ruch przejmuje jego rolę.
Bliższe spojrzenie
W pobliżu Półwyspu Antarktycznego pozostałości starszej granicy subdukcji nakładają się na nowszy region, który jest rozciągany.
Co naukowcy nadal ustalają
Naukowcy są zgodni, że region jest rozciągany, lecz nadal dyskutują, jaka część starszego układu subdukcji pozostaje aktywna i gdzie wyznaczyć osobną płytę.
Płyta Conway Reef Bardzo mały ruchomy fragment CR
Na zachód od Fidżi młode dno oceaniczne jest podzielone na kilka małych ruchomych elementów, ponieważ jedno pęknięcie nie może przejąć całego ruchu.
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Wulkany
- Typ płyty
- Możliwy mały fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Nie ma jednej wiarygodnej prędkości dla tej bardzo małej płyty. Jej ruch trzeba rozpatrywać razem z sąsiednimi elementami.
- Pewność wyznaczenia granic
- Przybliżony Ten zarys jest jedną z użytecznych interpretacji naukowych. Inne mapy mogą dzielić ten region inaczej.
Położenie
Leży na zachód od Fidżi, w regionie północnego Fidżi w południowo-zachodniej części Pacyfiku.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Balmoral Reef, Płyta Nowych Hebrydów, Płyta australijska i Płyta Futuna.
Co dzieje się na jej granicach
Krótkie granice rozciągają się, przesuwają poziomo lub lokalnie napierają na siebie, gdy szerszy obszar dna oceanicznego zmienia kształt.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Częste płytkie trzęsienia ziemi pokazują, gdzie te krótkie granice są aktywne. Pobliskie wulkany są zasilane zarówno przez strefy rozciągania, jak i pogrążające się płyty.
Co znajduje się na tej płycie
Leży na zachód od Fidżi, w regionie północnego Fidżi w południowo-zachodniej części Pacyfiku.
Dlaczego ma znaczenie
Jest jednym z możliwych sposobów podziału na mapie złożonego regionu młodego, aktywnie zmieniającego się dna oceanicznego.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlony kształt jest jednym z kilku maleńkich elementów na zachód od Fidżi. Jego zarys pomaga testować sposób ruchu zmieniającego się dna oceanicznego, lecz inne mapy naukowe mogą dzielić ten sam obszar inaczej.
Bliższe spojrzenie
Na zachód od Fidżi młode dno oceaniczne jest podzielone na kilka małych ruchomych elementów, ponieważ jedno pęknięcie nie może przejąć całego ruchu.
Co naukowcy nadal ustalają
Conway Reef jest jedną z możliwych małych płyt w szybko zmieniającym się regionie. Jej zarys silnie zależy od użytych pomiarów i modelu mapy.
Płyta Niuafo'ou Bardzo mały ruchomy fragment NI
Za wulkanicznymi wyspami Tonga dno oceaniczne jest rozciągane niemal bezpośrednio w odpowiedzi na pogrążanie się pobliskiej płyty pacyficznej.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Skały rozciągają się za wulkanami
- Typ płyty
- Możliwy mały fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Porusza się jako część szybko poszerzającego się regionu za Tongą, lecz naukowcy nie przypisują jednej wiarygodnej prędkości całemu zarysowi.
- Pewność wyznaczenia granic
- Przybliżony Ten zarys jest jedną z użytecznych interpretacji naukowych. Inne mapy mogą dzielić ten region inaczej.
Położenie
Leży w północnej części regionu Lau, na zachód od Tonga w południowo-zachodniej części Pacyfiku.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Futuna i Płyta Tonga.
Co dzieje się na jej granicach
Skalista zewnętrzna powłoka Ziemi rozciąga się i przesuwa wzdłuż krótkich pęknięć między Tongą, Fidżi i sąsiednimi małymi płytami.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Rozciąganie powoduje płytkie trzęsienia ziemi i pozwala stopionej skale unosić się, tworząc nowe dno oceaniczne. Pobliska pogrążająca się płyta pacyficzna napędza głębsze trzęsienia ziemi i aktywność wulkaniczną.
Co znajduje się na tej płycie
Leży w północnej części regionu Lau, na zachód od Tonga w południowo-zachodniej części Pacyfiku.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje, jak pogrążająca się płyta może ciągnąć region za łańcuchem wysp wulkanicznych i otwierać tam nowe dno oceaniczne.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Mała podświetlona płyta leży bezpośrednio na zachód od Tonga. Jej położenie pomaga pokazać, jak szybko pogrążające się dno oceaniczne może ciągnąć obszar za łańcuchem wysp wulkanicznych i go rozciągać.
Bliższe spojrzenie
Za wulkanicznymi wyspami Tonga dno oceaniczne jest rozciągane niemal bezpośrednio w odpowiedzi na pogrążanie się pobliskiej płyty pacyficznej.
Co naukowcy nadal ustalają
Naukowcy są zgodni, że północny region Lau się poszerza, lecz różnią się w ocenie, czy Niuafo'ou porusza się jako jedna sztywna płyta i gdzie dokładnie przebiegają jej granice.
Płyta Morza Salomona Mniejszy ruchomy fragment SS
Płyta Morza Salomona jest kurczącą się pozostałością dna oceanicznego pochłanianą z więcej niż jednej strony.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Płyty napierają na siebie
- Wulkany
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Płyta obraca się i jest pochłaniana w obrębie kilku otaczających stref subdukcji, dlatego jedna prędkość nie oddawałaby rzeczywistego obrazu.
- Pewność wyznaczenia granic
- Ogólny przebieg Główny układ jest dobrze rozpoznany, ale części zarysu dzielą się na mniejsze poruszające się elementy.
Położenie
Leży na wschód od Papui-Nowej Gwinei i na zachód od Wysp Salomona.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta South Bismarck, Płyta Woodlark i Płyta pacyficzna.
Co dzieje się na jej granicach
Dno oceaniczne przemieszcza się w dół wzdłuż więcej niż jednej granicy, a inne części są ściskane lub rozrywane między sąsiednimi małymi płytami.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Otaczające kontakty subdukcyjne powodują silne trzęsienia ziemi na wielu głębokościach i zasilają wulkany w pobliskich łańcuchach wysp.
Co znajduje się na tej płycie
Leży na wschód od Papui-Nowej Gwinei i na zachód od Wysp Salomona.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje końcowe etapy życia płyty oceanicznej, gdy większe układy pochłaniają ją z kilku kierunków.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlona płyta oceaniczna jest wciśnięta między Papuę-Nową Gwineę a Wyspy Salomona. Jej gęsto rozmieszczone granice pokazują płytę oceaniczną zbliżającą się do końca swojego istnienia, pochłanianą przez sąsiednie układy z kilku kierunków.
Bliższe spojrzenie
Płyta Morza Salomona jest kurczącą się pozostałością dna oceanicznego pochłanianą z więcej niż jednej strony.
Co naukowcy nadal ustalają
Kurcząca się płyta jest dobrze rozpoznana, lecz otaczające ją granice zmieniają się w czasie i są bardziej złożone, niż sugeruje prosty zarys pokazany na tej mapie.
Płyta Juan Fernandez Bardzo mały ruchomy fragment JZ
Płyta Juan Fernandez jest przejściowym, obracającym się elementem powstałym dlatego, że dwa pęknięcia tworzące nowe dno oceaniczne nakładają się, zamiast spotykać się w jednym miejscu.
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Wulkany
- Typ płyty
- Możliwy mały fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Obraca się, gdy nakładające się pęknięcia wokół niej nadal tworzą nowe dno oceaniczne i zmieniają położenie.
- Pewność wyznaczenia granic
- Przybliżony Ten zarys jest jedną z użytecznych interpretacji naukowych. Inne mapy mogą dzielić ten region inaczej.
Położenie
Leży w południowo-wschodniej części Pacyfiku między większymi płytami pacyficzną i Nazca, daleko od jakiegokolwiek kontynentu.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta pacyficzna i Płyta Nazca.
Co dzieje się na jej granicach
Na jej krótkich granicach powstaje dno oceaniczne, zachodzi ruch przesuwczy, a zmieniająca się strefa nakładania obraca cały mały element.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Płytkie trzęsienia ziemi i wulkany podmorskie występują wzdłuż pęknięć, gdzie powstaje nowe dno oceaniczne.
Co znajduje się na tej płycie
Leży w południowo-wschodniej części Pacyfiku między większymi płytami pacyficzną i Nazca, daleko od jakiegokolwiek kontynentu.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje, że niektóre płyty są przejściowymi rozwiązaniami powstającymi tam, gdzie ruchoma granica nie układa się w prosty przebieg, a nie trwałymi elementami Ziemi.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlony skrawek leży wewnątrz szerszej ruchomej granicy między dwiema ogromnymi płytami oceanicznymi. Pokazuje, że nakładający się układ granic może utworzyć małą, przejściową płytę zamiast jednej prostej linii.
Bliższe spojrzenie
Płyta Juan Fernandez jest przejściowym, obracającym się elementem powstałym dlatego, że dwa pęknięcia tworzące nowe dno oceaniczne nakładają się, zamiast spotykać się w jednym miejscu.
Co naukowcy nadal ustalają
Ten obracający się element jest naukowo użyteczny, lecz ma charakter przejściowy, a jego zarys zmienia się wraz z ewolucją otaczających pęknięć dna oceanicznego.
Płyta Maoke Mniejszy ruchomy fragment MO
Górski grzbiet Nowej Gwinei istnieje tam, gdzie układy płyt australijskiej i pacyficznej dzielą swój ruch między kilka mniejszych elementów.
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Płyty napierają na siebie
- Góry się wypiętrzają
- Typ płyty
- Możliwy mały fragment kontynentu
- Ruch
- Nie ma jednej wiarygodnej prędkości. Ruch rozkłada się między pobliskie elementy i liczne pęknięcia przechodzące przez pas górski.
- Pewność wyznaczenia granic
- Przybliżony Ten zarys jest jedną z użytecznych interpretacji naukowych. Inne mapy mogą dzielić ten region inaczej.
Położenie
Na niektórych mapach naukowych ten zarys obejmuje części zachodniej i środkowej Nowej Gwinei.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Birds Head, Płyta australijska i Płyta Woodlark.
Co dzieje się na jej granicach
W niektórych obszarach skały są ściskane i wypiętrzają góry, a w innych przesuwają się poziomo, gdy większe układy płyt przemieszczają się względem siebie.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Trzęsienia ziemi występują w całej sieci ruchomych pęknięć. Wulkany powstają tam, gdzie dno oceaniczne pogrąża się pod pobliskimi regionami wyspowymi.
Co znajduje się na tej płycie
Na niektórych mapach naukowych ten zarys obejmuje części zachodniej i środkowej Nowej Gwinei.
Dlaczego ma znaczenie
Pomaga wyjaśnić, dlaczego Nowa Gwinea jest szeroką strefą górotwórczą, a nie jedną wyraźną granicą między dwiema dużymi płytami.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlony zarys biegnie przez centralne góry Nowej Gwinei, zamiast podążać wzdłuż wybrzeża. Pomaga pokazać, że wzrost gór i ruch przesuwczy rozkładają się w szerokiej strefie mniejszych elementów.
Bliższe spojrzenie
Górski grzbiet Nowej Gwinei istnieje tam, gdzie układy płyt australijskiej i pacyficznej dzielą swój ruch między kilka mniejszych elementów.
Co naukowcy nadal ustalają
Maoke jest jednym z kilku możliwych sposobów podziału zachodniej Nowej Gwinei. Nowe pomiary wielokrotnie zmieniały miejsca, w których naukowcy rysują granice tych małych elementów.
Płyta Rivera Mniejszy ruchomy fragment RI
Płyta Rivera jest mała, lecz niesie dno oceaniczne pod zachodni Meksyk i przyczynia się do trzęsień ziemi oraz wulkanizmu na lądzie.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Ogólnie przemieszcza się na wschód i południowy wschód oraz wygina pod zachodni Meksyk.
- Pewność wyznaczenia granic
- Ogólny przebieg Główny układ jest dobrze rozpoznany, ale części zarysu dzielą się na mniejsze poruszające się elementy.
Położenie
Leży w Oceanie Spokojnym tuż u zachodnich wybrzeży Meksyku, na północny zachód od płyty Cocos.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta północnoamerykańska, Płyta pacyficzna i Płyta kokosowa.
Co dzieje się na jej granicach
Jej wschodnia granica przenosi dno oceaniczne w dół pod kontynent. Na pozostałych krótkich granicach styka się z płytami pacyficzną i Cocos.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Pogrążająca się płyta może wywoływać silne trzęsienia ziemi u wybrzeży i pomaga tworzyć stopioną skałę zasilającą wulkany w głębi lądu.
Co znajduje się na tej płycie
Leży w Oceanie Spokojnym tuż u zachodnich wybrzeży Meksyku, na północny zachód od płyty Cocos.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje, że pacyficzne obrzeże Meksyku jest kształtowane przez więcej niż jedną pogrążającą się płytę oceaniczną.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlona płyta jest małym fragmentem dna oceanicznego tuż na zachód od Meksyku. Jej osobny zarys pokazuje, dlaczego pacyficzne obrzeże Meksyku kształtuje więcej niż jedna pogrążająca się płyta oceaniczna.
Bliższe spojrzenie
Płyta Rivera jest mała, lecz niesie dno oceaniczne pod zachodni Meksyk i przyczynia się do trzęsień ziemi oraz wulkanizmu na lądzie.
Co naukowcy nadal ustalają
Rivera jest uznawaną małą płytą, lecz jej południowo-wschodnia granica przechodzi stopniowo w szeroką, zmieniającą się strefę obok płyty Cocos.
Płyta Futuna Bardzo mały ruchomy fragment FT
W pobliżu Fidżi i Tonga ruch dwóch ogromnych płyt rozkłada się między kilka znacznie mniejszych elementów. Futuna jest jednym z nich.
- Skały są rozciągane
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Skały rozciągają się za wulkanami
- Typ płyty
- Możliwy mały fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Oszacowania jej ruchu różnią się między modelami naukowymi i mają sens tylko w powiązaniu z sąsiednimi regionami Tonga i północnego Fidżi.
- Pewność wyznaczenia granic
- Przybliżony Ten zarys jest jedną z użytecznych interpretacji naukowych. Inne mapy mogą dzielić ten region inaczej.
Położenie
Leży w południowo-zachodniej części Pacyfiku między Fidżi a Tongą.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta Conway Reef, Płyta Niuafo'ou i Płyta Tonga.
Co dzieje się na jej granicach
Krótkie odcinki rozciągają się lub przesuwają poziomo, gdy szerszy region dostosowuje się do szybkiego ruchu płyt w pobliżu Tonga.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Płytkie trzęsienia ziemi wyznaczają pęknięcia między małymi elementami. Pobliskie pogrążające się dno oceaniczne napędza głębsze trzęsienia ziemi i wulkanizm.
Co znajduje się na tej płycie
Leży w południowo-zachodniej części Pacyfiku między Fidżi a Tongą.
Dlaczego ma znaczenie
Pomaga wyjaśnić, jak ruch płyt na dużą skalę rozkłada się w zatłoczonym obszarze oceanu między Fidżi a Tongą.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Kilka małych zarysów wypełnia ocean między Fidżi a Tongą. Podświetlony kształt jest jednym z możliwych elementów w regionie, gdzie szybki ruch rozkłada się między wiele krótkich pęknięć.
Bliższe spojrzenie
W pobliżu Fidżi i Tonga ruch dwóch ogromnych płyt rozkłada się między kilka znacznie mniejszych elementów. Futuna jest jednym z nich.
Co naukowcy nadal ustalają
Futuna jest jedną z możliwych małych płyt w regionie, który aktywnie zmienia kształt. Jej dokładny zarys i zdolność do poruszania się jako jeden element pozostają niepewne.
Płyta Galapagos Mniejszy ruchomy fragment GP
Płyta Galapagos nie leży pod wyspami Galapagos. Jest obracającym się skrawkiem dna oceanicznego położonym dalej na zachód.
- Skały są rozciągane
- Wulkany
- Trzęsienia ziemi
- Typ płyty
- Mały ruchomy fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Obraca się tam, gdzie trzy układy tworzące nowe dno oceaniczne skupiają się obok siebie, zamiast spotkać się w jednym prostym punkcie.
- Pewność wyznaczenia granic
- Ogólny przebieg Główny układ jest dobrze rozpoznany, ale części zarysu dzielą się na mniejsze poruszające się elementy.
Położenie
Leży na zachód od wysp Galapagos, gdzie spotykają się płyty pacyficzna, Cocos i Nazca. Same wyspy znajdują się na płycie Nazca.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta pacyficzna, Płyta Nazca i Płyta kokosowa.
Co dzieje się na jej granicach
Krótkie pęknięcia tworzą wokół niej nowe dno oceaniczne, a ich zmieniające się położenie obraca i przekształca małą płytę.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Płytkie trzęsienia ziemi i wulkany podmorskie występują tam, gdzie młode dno oceaniczne rozciąga się i przebudowuje.
Co znajduje się na tej płycie
Leży na zachód od wysp Galapagos, gdzie spotykają się płyty pacyficzna, Cocos i Nazca. Same wyspy znajdują się na płycie Nazca.
Dlaczego ma znaczenie
Pokazuje, jak spotkanie trzech granic płyt w jednym miejscu może utworzyć obracającą się płytę, na której nie ma kontynentu.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Podświetlona płyta leży na zachód od wysp Galapagos, a nie pod nimi. Obraca się tam, gdzie trzy ruchome granice płyt skupiają się obok siebie zamiast spotkać w jednym prostym punkcie.
Bliższe spojrzenie
Płyta Galapagos nie leży pod wyspami Galapagos. Jest obracającym się skrawkiem dna oceanicznego położonym dalej na zachód.
Co naukowcy nadal ustalają
Naukowcy potrafią mierzyć obrót tej małej płyty, lecz zachowuje się ona bardziej jak ewoluujący węzeł trzech granic niż duża stabilna płyta.
Płyta Manus Mniejszy ruchomy fragment MN
Wąski pas płytkich trzęsień ziemi na Morzu Bismarcka ujawnia ruch rozdzielony między wiele krótkich pęknięć. Płyta Manus jest jednym z możliwych elementów tego układu.
- Płyty przesuwają się obok siebie
- Wulkany
- Trzęsienia ziemi
- Typ płyty
- Możliwy mały fragment dna oceanicznego
- Ruch
- Oszacowania ruchu różnią się, ponieważ region Manus jest ściśle powiązany z sąsiednimi małymi płytami.
- Pewność wyznaczenia granic
- Przybliżony Ten zarys jest jedną z użytecznych interpretacji naukowych. Inne mapy mogą dzielić ten region inaczej.
Położenie
Leży na Morzu Bismarcka na północ od Papui-Nowej Gwinei, między płytami North Bismarck i South Bismarck.
Sąsiednie płyty i granice
Na tej globalnej mapie jej najbliższymi sąsiadami są: Płyta North Bismarck, Płyta South Bismarck i Płyta pacyficzna.
Co dzieje się na jej granicach
Wzdłuż krótkich pęknięć zachodzi ruch przesuwczy lub rozciąganie, zamiast jednej ciągłej granicy płyty.
Skąd bierze się aktywność geologiczna
Liczne płytkie trzęsienia ziemi są bezpośrednim dowodem, że te małe elementy poruszają się względem siebie.
Co znajduje się na tej płycie
Leży na Morzu Bismarcka na północ od Papui-Nowej Gwinei, między płytami North Bismarck i South Bismarck.
Dlaczego ma znaczenie
Pomaga naukowcom przełożyć wąski pas trzęsień ziemi na sprawdzalną mapę mniejszych ruchomych elementów.
Co pomaga wyjaśnić zarys
Maleńki podświetlony obszar leży w skupisku krótkich zarysów na północ od Papui-Nowej Gwinei. Naukowcy wykorzystują go do sprawdzania, czy wąski pas trzęsień ziemi wyznacza osobny ruchomy element.
Bliższe spojrzenie
Wąski pas płytkich trzęsień ziemi na Morzu Bismarcka ujawnia ruch rozdzielony między wiele krótkich pęknięć. Płyta Manus jest jednym z możliwych elementów tego układu.
Co naukowcy nadal ustalają
Pas trzęsień ziemi jest rzeczywisty, lecz Manus może nie poruszać się jako w pełni niezależna płyta. Jego zarysu nie da się wyraźnie oddzielić od sąsiednich elementów Bismarcka.
PROCESY NA GRANICACH PŁYT
Co dzieje się na styku płyt
Nie wszystkie granice płyt są takie same. Ta sama globalna mapa obejmuje kilka rodzajów ruchu, które w złożonych regionach często występują razem.
- Dywergencja
- Płyty oddalają się od siebie, a między nimi może powstawać nowa skorupa.
- Skały są rozciągane / 34 płyt w tym zbiorze danych
- Konwergencja i subdukcja
- Płyty zbliżają się do siebie, a jedna może wsuwać się pod drugą, czemu towarzyszą głębokie trzęsienia ziemi i powstawanie łuków wulkanicznych.
- Jedna płyta wsuwa się pod drugą / 42 płyt w tym zbiorze danych
- Kolizja
- Wyporna skorupa jest ściskana, grubieje i może wypiętrzać pasma górskie.
- Płyty napierają na siebie / 27 płyt w tym zbiorze danych
- Ruch transformacyjny
- Płyty przesuwają się poziomo obok siebie, a nagromadzone naprężenia są uwalniane podczas trzęsień ziemi.
- Płyty przesuwają się obok siebie / 24 płyt w tym zbiorze danych